Αρχείο ετικέτας Thee Oh Sees

13. Thee Oh Sees – A Weird Exits


Υπάρχει περίπτωση να βγάλουν album οι Thee Oh Sees και να μην το έχω στην εικοσάδα; Υπάρχει; Άσε δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, θα σου πω εγώ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Μπορεί το τελευταίο διάστημα να έχω κολλήσει λίγο με την techno και τα διάφορα, η μουσική που γουστάρω όμως αγάπες, η ύπαρξή μου ολόκληρη εμπεριέχει κατά βάθος και όλα εκείνα τα χαρισματικά ρεμάλια που κάνουν ωραίο, ψυχεδελικό, rock, garage, punk θόρυβο. Για μία ακόμα φορά οι Dead Kennedys με καλύπτουν με την ατάκα «California Über Alles».

Επέστρεψαν τα μανάρια μου και πάλι έκαναν δισκάκι που όταν επιστρέφεις στο σπίτι μετά από μία κουραστική μέρα και θες να χαλαρώσεις, βάζεις τους Thee Oh Sees για να ηρεμήσεις. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ! Είναι από τις καλύτερες μπάντες που έχω ακούσει μόνο τρεις φορές μέχρι τώρα και απλά χορεύεις ασταμάτητα. Ενέργεια, ιδρώτας και κάψιμο εγκεφάλου. Τα λέγαμε.

Advertisements

02. Ty Segall – Manipulator


MI0003781899Έχεις δακρύσει ποτέ σε συναυλία από χαρά και ενθουσιασμό; Ελπίζω πως ναι και συνεχίζω. Ο ξανθός δαίμονας -όπως μ’ αρέσει να τον αποκαλώ- Ty Segall είναι μία ανθρώπινη ατμομηχανή garage-rock, ένα εργοστάσιο παραγωγής διαμαντιών με την αυθεντική, προσωπική του σφραγίδα, μία μουσική ιδιοφυΐα που ωριμάζοντας είναι απόλυτα φυσιολογικό να προκαλεί ρίγη. Όλα αυτά αποδεικνύονται από τα μέχρι τώρα albums, συνεργασίες και πάνω και πέρα απ’ όλα live του. Το “Manipulator, ήταν μία ακόμη απόδειξη πως αυτό το νεαρό αγόρι ωριμάζει και εξελίσσεται τόσο αυτός, όσο και η garage-rock σκηνή της οποίας πλέον αποτελεί τον αδιαμφισβήτητο αρχηγό. Το φετινό του album όχι μόνο είναι η καλύτερη μέχρι τώρα δουλειά του, αλλά και ένα κορυφαίος για το είδος του δίσκος. Ο λόγος είναι απλός: για δεκαετίες τώρα garage rockers ανά τον κόσμο προσπαθούν να αναπαράξουν την πρωτόγονη αμεσότητα των proto-punk συγκροτημάτων που εμφανίστηκαν στα μέσα των ’60s και συμπερίληφθηκαν στις περίφημες συλλογές Nuggets, χωρίς όμως ποτέ να φτάνουν το επίπεδο δημιουργίας εκείνων των πρωτεργατών. Ακόμη και οι άλλοι αγαπημένοι μας Thee Oh Sees και πηγή έμπνευσης του Segall, δεν καταφέρνουν να αποτυπώσουν αυτή την απογείωση σε albums τους, εκτός από τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Ο Segall είναι ο μόνος που το πέτυχε και γι’ αυτό θα μείνει στην ιστορία του είδους που αναμιγνύει περίτεχνα glam και garage rock. Κιθάρες που βγάζουν φωτιά, εφιαλτικά φωνητικά και riffs που σε παίρνουν και σε σηκώνουν. Δεκαεφτά τραγούδια που σχεδόν μονοπώλησαν τα αυτιά μου φέτος. Ένας καλλιτέχνης που δεν επαναπαύεται ποτέ και συνεχώς ξεπερνά τα όριά του. Το καλύτερο live που έχω δει μέσα στη χρονιά και ίσως στη ζωή μου. Ένα No2 καθαρά για τυπικούς λόγους, αφού ουσιαστικά είναι κι αυτό No1 στη λίστα μου.

  1. Coathangers – Suck My Shirt
  2. Raymonde Howard – Le Lit
  3. Gulp – Season Sun
  4. Total Control – Typical System
  5. Goat – Commune
  6. A Victim of Society – Distractions
  7. Badbadnogood – III
  8. Thurston Moore – The Best Day
  9. The Soundcarriers – Entropicalia
  10. Mazes – Wooden Aquarium
  11. The Raveonettes – Pe’ahi
  12. White Fence – For the Recently Found Innocent
  13. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  14. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  15. Mac DeMarco – Salad Days
  16. Nick Waterhouse – Holly
  17. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  18. Temples – Sun Structures

06. Thee Oh Sees – Floating Coffin


Οι μουσικοί που επιλέγω να ακούσω, θέλω όχι μόνο να κυκλοφορούν albums της αρεσκείας μου, αλλά και να τα υποστηρίζουν με τις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Ομολογώ ότι τους Thee Oh Sees δεν τους γνώριζα πριν προσγειωθώ στο πρώτο τους live. Με έπεισε ο Θάνος που του έχω εμπιστοσυνή και θα τον ευγνωμονώ γι’ αυτό. Μου έλεγε ότι την προηγούμενη μέρα είχαν παίξει στο Primavera και την επόμενη χώθηκαν στο υπόγειο του An Club. Και όπως αποδείχθηκε από την πρώτη στιγμή, το πυρπόλησαν. Κάπως έτσι μπορώ να λέω ότι παρακολούθησα μία από τις συγκλονιστικότερες συναυλίες της ζωής μου.

Το συγκρότημα από το San Francisco δεν παίζει μουσική δωματίου, αλλά ιδρωμένης αρένας που εκρήγνυται και το κάνει με υποδειγματικό τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι είναι συγκροτημένοι μουσικοί αν μη τι άλλο.

Αν δε χτυπηθείς με το Floating Coffin και όλα τα προηγούμενά τους, απλά δεν τρέχει αίμα στις φλέβες σου.

Ακούγεται απόλυτο; Iσχύει.

Bonus δύο videos, ένα από το φετινό δίσκο και ένα από live για να καταλαβαινόμαστε.

7. Junip – «Junip»
8. Jagwar Ma – «Howlin»
9. Mystic Braves – «Mystic Braves»
10. Laura Marling – «Once I Was An Eagle»
11. The Growlers – «Hung At Heart»
12. Arcade Fire – «Reflektor»
13. Arctic Monkeys – «AM»
14. Iamamiwhoami – «Bounty»
15. Daft Punk – «Random Access Memories»
16. Ty Segall – «Sleeper»
17. Yo La Tengo – «Fade»
18. Vampire Weekend – «Modern Vampires Of The City»
19. The Strokes – «Comedown Machine»
20. Foxygen – «We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic»