Αρχείο ετικέτας punk

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

14. Savages – Adore Life


Ήρθε η ώρα να μπω και στο λυρικό και γαμάτο post-punk που μας προσφέρουν απλόχερα οι εκρηκτικές Savages. Ζωντανές εμφανίσεις που δεν αφήνουν κανένα παραπονεμένο (σπάνιο φαινόμενο), στίχοι-τσεκούρια, κιθάρες, θόρυβος, απόγνωση, δύναμη και σοφία. Δεν τις είχα ψηφίσει το 2013 που πρωτοεμφανίστηκαν και τα σάρωσαν όλα. Ήμουν μικρή και δεν ήξερα τι έκανα. Ο έρωτας εδώ παρουσιάζεται ως κάτι σκοτεινό, γεμάτο δύναμη συναίσθημα που υπάρχει για να μας ταλαιπωρεί, θολώνει  και μπερδεύει.

Να το ξαναπώ; I adore Savages.

Plisskën Festival 2016 – La Femme


Στις 2 και 3 Δεκεμβρίου 2016 πραγματοποιείται για μία ακόμη χρονιά ένα από τα σημαντικότερα μουσικά γεγονότα που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα (και ενίοτε Θεσσαλονίκη), το Plisskën Festival.

Και είναι το σημαντικότερο φεστιβάλ γιατί στο Plisskën ακούμε:

  • Πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής του παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος
  • Καλλιτέχνες που οι περισσότεροι δεν έχουν ξαναέρθει εδώ
  • Συγκροτήματα και μουσικούς που γνωρίζουμε ή δε γνωρίζουμε, αλλά που μαθαίνουμε on stage και γουστάρουμε που κάποιοι μπήκαν στον κόπο να μας τους μάθουν
  • Όχι τους ίδιους και τους ίδιους που οι περισσότεροι διοργανωτές φεστιβάλ στην Ελλάδα φροντίζουν να φέρνουν κάθε χρόνο, σε σημείο αηδίας

Το παρακολουθώ από τη 2η χρονιά που έγινε μέχρι και σήμερα, κάθε φορά με περισσότερη χαρά γιατί κάθε φορά περνάω καλύτερα, έχω τη σωστή και ολοκληρωμένη φεστιβαλική εμπειρία με το πιο οικονομικό εισιτήριο της αγοράς, χωρίς να χρειάζεται να ξαμολιέμαι στο εξωτερικό κάθε τρεις και λίγο για να ευχαριστηθώ μουσική και συναυλίες.

Είναι το πιο ζωντανό και το πιο φρέσκο φεστιβάλ που γίνεται στη χώρα κι όσοι αγαπάτε τα live και τα festivals και δεν το γνωρίζετε, καλό είναι να το μάθετε.

Αυτός είναι και ο λόγος που κάθε μέρα μέχρι να ξεκινήσει θα παρουσιάζω ένα συγκρότημα ή καλλιτέχνη που ανυπομονώ να δω live, κάτι σαν αντίστροφη μέτρηση.

Το πρώτο ποστ αφιερωμένο στους La Femme από Γαλλία που τους περιμέναμε από καιρό. Ψυχεδέλεια, rockabilly, electro, και punk περασμένα δεξιοτεχνικά μέσα από τη surf αισθητική και όλα αυτά στα γαλλικά. Ε μα αγαπώ και αυτούς έχω πρώτους στη λίστα μου!

03. Coathangers – Suck My Shirt


The-Coathangers-Suck-My-Shirt-608x608-300x300Υπάρχουν τεράστιες διαφορές στον τρόπο που εκφράζονται τα δύο φύλα. Η μουσική είναι μία ακόμη τέχνη που τις κάνει πιο εμφανείς. Οι άντρες μπορεί να είναι τεχνικά άρτιοι, αλλά δεν είναι σε θέση να εκφράσουν συναισθηματισμό με την ευκολία που το κάνουν οι γυναίκες. Ο πρόλογος αυτός ήταν απαραίτητος για να περάσω στην παρουσίαση των Coathangers, το πιο cool και γαμάτο all-female, garage-punk συγκρότημα, που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στην πιάτσα. Τέσσερις – που μάλλον έμειναν τρεις – κοπέλες από την Atlanta ήθελαν να κάνουν συγκρότημα απλά για να παίζουν τη μουσική που γουστάρουν σε parties και να περνάνε καλά. Η ευτυχής κατάληξη για ‘μενα -που βρίσκομαι στην άλλη άκρη του πλανήτη- ήταν ότι κατάφεραν να ηχογραφήσουν τη μουσική τους και τώρα να απολαμβάνω το τέταρτο κατά σειρά album τους. Και το όνομα αυτού «Suck My Shirt», λόγω ενός ατυχήματος που είχαν με τεκίλες κατά τη διάρκεια ηχογράφησής του. «Κάθε album μας αντικατοπτρίζει τη φάση που βρισκόμαστε», δηλώνουν οι ίδιες κι εγώ τις ακολουθώ με ευλάβεια, αφού εξελίσσουν τη βαριά παράδοση που άφησαν πίσω τους άλλες γυναικείες μπαντάρες όπως οι Slits, RaincoatsKleenex/LiLiPUT. Βραχνά και μεστά φωνητικά και punk μέχρι τελικής πτώσεως. Ιδρώστε. 

  1. Raymonde Howard – Le Lit
  2. Gulp – Season Sun
  3. Total Control – Typical System
  4. Goat – Commune
  5. A Victim of Society – Distractions
  6. Badbadnogood – III
  7. Thurston Moore – The Best Day
  8. The Soundcarriers – Entropicalia
  9. Mazes – Wooden Aquarium
  10. The Raveonettes – Pe’ahi
  11. White Fence – For the Recently Found Innocent
  12. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  13. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  14. Mac DeMarco – Salad Days
  15. Nick Waterhouse – Holly
  16. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  17. Temples – Sun Structures

04. Raymonde Howard – Le Lit


a1612900248_10Raymonde Howard είναι το καλλιτεχνικό alter ego, το solo project, το ιδεαλιστικό και φανταστικό κοστούμι της Lætitia Fournier.
Οι μουσικές ρίζες της Lætitia είναι σαφέστατα το punk, το noise rock και οι γκόμενες με κιθάρες. Our kind of chicks, που λένε και στο νησί μου. Έχει επηρεαστεί από Solex, Delta 5, Prince, Lydia Lunch, καλλιτέχνες και συγκροτήματα που εκτιμάμε απεριόριστα.
Το νέο της album είναι και το soundtrack της ταινίας «Le Lit», της Raphaëlle Bruyas και ο ουσιώδης μινιμαλισμός σε όλα τα στοιχεία του, αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις φετινές οάσεις για τα ταλαιπωρημένα μας αυτιά.

  1. Gulp – Season Sun
  2. Total Control – Typical System
  3. Goat – Commune
  4. A Victim of Society – Distractions
  5. Badbadnogood – III
  6. Thurston Moore – The Best Day
  7. The Soundcarriers – Entropicalia
  8. Mazes – Wooden Aquarium
  9. The Raveonettes – Pe’ahi
  10. White Fence – For the Recently Found Innocent
  11. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  12. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  13. Mac DeMarco – Salad Days
  14. Nick Waterhouse – Holly
  15. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  16. Temples – Sun Structures

06. Total Control – Typical System


a2301055101_10Αν υπάρχει μία ακόμη σημαντική εστία παραγωγής μουσικής είναι η Αυστραλία (ναι, down under). Αν υπάρχει μία μπάντα που αξίζει φέτος την προσοχή μας από ‘κει είναι οι Total Control. Το δεύτερο τους album «Typical System» είναι γεμάτο punk με πολλά στοιχεία από το new wave των 80’s, χωρίς όμως να είναι μονότονο ή να αναμασάει το παρελθόν απροβλημάτιστα. Το άκουσα πολλές φορές και κάθε φορά με έφτιαχνε, ειδικά το «Black Spring» που απογειώνει όλο το album. Ένας δίσκος που διαθέτει μία αρμονική ισορροπία μεταξύ νεύρου και ουσίας.

10. Thurston Moore – The Best Day


Thurston-Moore-The-Best-Day

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πριν από έναμιση χρόνο δεν είχα κάτσει να ακούσω Sonic Youth σοβαρά. Όπως ακόμη δεν έχω ακούσει σοβαρά Nick Cave. Και κάπου εδώ ακούγονται τα γιουαχαΐσματα σας.

Δε μ’ ενδιαφέρει πότε θ’ ακούσω τι, αρκεί να είμαι στη φάση να το εκτιμήσω και να το απολαύσω. Και φυσικά ο ήχος του Thurston Moore του γκόμενου της Kim Gordon (που θα ‘λεγε και ο Dust Road) στον τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «The Best Day» ακολουθεί τα χνάρια του συγκροτήματος, που πήγε αρκετά βήματα μπροστά το indie rock.

Όχι μόνο δε θέλω να λείψει από τη φετινή λίστα, αλλά θα είναι το 100ο ποστ αυτού του blog και θα ανοίξει την περιβόητη δεκάδα, που για ‘μενα τουλάχιστον έχει συμβολικό νόημα.

Τελικά μπορεί να είμαι εκτός τόπου και χρόνου, αλλά καλά έκανα και τους άκουσα πολύ αργότερα από τότε που «έπρεπε».