Αρχείο ετικέτας psychedelic rock

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

13. Thee Oh Sees – A Weird Exits


Υπάρχει περίπτωση να βγάλουν album οι Thee Oh Sees και να μην το έχω στην εικοσάδα; Υπάρχει; Άσε δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, θα σου πω εγώ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Μπορεί το τελευταίο διάστημα να έχω κολλήσει λίγο με την techno και τα διάφορα, η μουσική που γουστάρω όμως αγάπες, η ύπαρξή μου ολόκληρη εμπεριέχει κατά βάθος και όλα εκείνα τα χαρισματικά ρεμάλια που κάνουν ωραίο, ψυχεδελικό, rock, garage, punk θόρυβο. Για μία ακόμα φορά οι Dead Kennedys με καλύπτουν με την ατάκα «California Über Alles».

Επέστρεψαν τα μανάρια μου και πάλι έκαναν δισκάκι που όταν επιστρέφεις στο σπίτι μετά από μία κουραστική μέρα και θες να χαλαρώσεις, βάζεις τους Thee Oh Sees για να ηρεμήσεις. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ! Είναι από τις καλύτερες μπάντες που έχω ακούσει μόνο τρεις φορές μέχρι τώρα και απλά χορεύεις ασταμάτητα. Ενέργεια, ιδρώτας και κάψιμο εγκεφάλου. Τα λέγαμε.

18. Chickn – Chickn


Τι θα λέγατε για λίγο Jetztzeit rock; Το ροκ του μέλλοντός μας πάει πέθανε. Το ροκ του παρόντος είναι εδώ και μας το σερβίρουν οι χαρισματικοί Chickn. Εγχώριο προϊόν και εξαιρετικά ταλαντούχοι μουσικοί όλοι τους. Ψυχεδέλεια, φίλοι μου, δεν ξεχνάω τις ρίζες μου. Και τα θερμά συγχαρητήριά μου και για την παραγωγή. Κι αυτοί φυσικά έχουν υπάρξει φιλοξενούμενοι της εκπομπής μου, όπου μετά το τέλος είχα την ευκαιρία να πάρω μία μικρή γεύση από τον ομώνυμό τους δίσκο. Δε μου έδωσαν ποτέ αποκλειστικότητα, ωστόσο το νιώθω ότι θα πάνε πολύ μπροστά. Ακούστε τους με προσοχή και ευλάβεια, δίνουν πόνο, με σήμα μια ερωτεύσιμη κατσίκα.

Αν θέλετε ν’ ακούσετε και την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμε παλιότερα εδώ.

Plisskën Festival 2016 – Holy Monitor


Ένα από τα είδη που δε θα ξεφύγω ποτέ μα ποτέ (σε όποια μουσική φάση κι αν βρίσκομαι) είναι η δυνατή ψυχεδέλεια. Ε δεν είναι και λίγο που αυτό το είδος αναβιώνει κάθε τρεις και λίγο ή επανεμφανίζεται με διαφορετικό περιτύλιγμα από τότε που προωτοπαίχθηκε μέχρι σήμερα.

Για να μην τα πολυλογώ και καλή και δυνατή ψυχεδέλεια έχω σημειώσει ν΄ακούσω στο φετινό Plisskën. Οι άξιοι εκπρόσωποί της Holy Monitor θα είναι κι αυτοί εκεί, να δώσουν πόνο και ασταμάτητο χτύπημα (δεν έχω και μακριά μαλλιά πια για να το φχαριστηθώ, αλλά κάτι θα βρω να κάνω). Μουσική κολεκτίβα που ζει και αναπνέει στην Αθήνα, ανακατεύει space rock με επαναλαμβανόμενα psyched ριφάκια & beats με μία εσάνς ambient ευαισθησίας. Μου κάνει, μου κάνει.

Πότε τους ακούμε; Σάββατο 3.12.16 στο Republic, στις 22.00. There’ll be no way out!

Plisskën Festival 2016 – DEATH IN VEGAS


Δεν ξέρω αν όταν σας αρέσει ένα κομμάτι, το ακούτε κι εσείς 15.000.000 φορές, χωρίς να το βαρεθείτε ούτε λεπτό. Εγώ το κάνω. Και το έπαθα όταν τους πρωτογνώρισα με το κλασικό πλέον «Hands Around My Throat». Τότε τους έψαξα και τότε τους ερωτεύθηκα (γιατί είμαι και ρομαντικό ακάουντ).

Υπάρχουν νομίζετε πολλές μπάντες που ισορροπούν δεξιοτεχνικά πάνω σε ήχους psychedelic rock, electronica, krautrock, dub & industrial και minimal techno;

Θα σιγουρευτούμε, όταν δούμε τους Death in Vegas στις 3.12.16 στο Main Stage του Plisskën Festival

Και επιτέλους πλησιάζει η στιγμή που θα χτυπηθούμε ακούγοντας live το Dirge!

02. Ty Segall – Manipulator


MI0003781899Έχεις δακρύσει ποτέ σε συναυλία από χαρά και ενθουσιασμό; Ελπίζω πως ναι και συνεχίζω. Ο ξανθός δαίμονας -όπως μ’ αρέσει να τον αποκαλώ- Ty Segall είναι μία ανθρώπινη ατμομηχανή garage-rock, ένα εργοστάσιο παραγωγής διαμαντιών με την αυθεντική, προσωπική του σφραγίδα, μία μουσική ιδιοφυΐα που ωριμάζοντας είναι απόλυτα φυσιολογικό να προκαλεί ρίγη. Όλα αυτά αποδεικνύονται από τα μέχρι τώρα albums, συνεργασίες και πάνω και πέρα απ’ όλα live του. Το “Manipulator, ήταν μία ακόμη απόδειξη πως αυτό το νεαρό αγόρι ωριμάζει και εξελίσσεται τόσο αυτός, όσο και η garage-rock σκηνή της οποίας πλέον αποτελεί τον αδιαμφισβήτητο αρχηγό. Το φετινό του album όχι μόνο είναι η καλύτερη μέχρι τώρα δουλειά του, αλλά και ένα κορυφαίος για το είδος του δίσκος. Ο λόγος είναι απλός: για δεκαετίες τώρα garage rockers ανά τον κόσμο προσπαθούν να αναπαράξουν την πρωτόγονη αμεσότητα των proto-punk συγκροτημάτων που εμφανίστηκαν στα μέσα των ’60s και συμπερίληφθηκαν στις περίφημες συλλογές Nuggets, χωρίς όμως ποτέ να φτάνουν το επίπεδο δημιουργίας εκείνων των πρωτεργατών. Ακόμη και οι άλλοι αγαπημένοι μας Thee Oh Sees και πηγή έμπνευσης του Segall, δεν καταφέρνουν να αποτυπώσουν αυτή την απογείωση σε albums τους, εκτός από τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Ο Segall είναι ο μόνος που το πέτυχε και γι’ αυτό θα μείνει στην ιστορία του είδους που αναμιγνύει περίτεχνα glam και garage rock. Κιθάρες που βγάζουν φωτιά, εφιαλτικά φωνητικά και riffs που σε παίρνουν και σε σηκώνουν. Δεκαεφτά τραγούδια που σχεδόν μονοπώλησαν τα αυτιά μου φέτος. Ένας καλλιτέχνης που δεν επαναπαύεται ποτέ και συνεχώς ξεπερνά τα όριά του. Το καλύτερο live που έχω δει μέσα στη χρονιά και ίσως στη ζωή μου. Ένα No2 καθαρά για τυπικούς λόγους, αφού ουσιαστικά είναι κι αυτό No1 στη λίστα μου.

  1. Coathangers – Suck My Shirt
  2. Raymonde Howard – Le Lit
  3. Gulp – Season Sun
  4. Total Control – Typical System
  5. Goat – Commune
  6. A Victim of Society – Distractions
  7. Badbadnogood – III
  8. Thurston Moore – The Best Day
  9. The Soundcarriers – Entropicalia
  10. Mazes – Wooden Aquarium
  11. The Raveonettes – Pe’ahi
  12. White Fence – For the Recently Found Innocent
  13. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  14. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  15. Mac DeMarco – Salad Days
  16. Nick Waterhouse – Holly
  17. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  18. Temples – Sun Structures

08. A Victim of Society – Distractions


1398694916_251717d22c28539399f4b111a26d4bc4Εδώ και ένα χρόνο – μετά από προτροπή φίλου- άρχισα να προσέχω τα ελληνικά αγγλόφωνα συγκροτήματα. Έτσι συνειδητοποίησα σιγά-σιγά ότι η ελληνική alternative σκηνή μεγάλωνει και ωριμάζει. Το πρώτο συγκρότημα που τράβηξε την προσοχή μου ήταν οι A Victim of Society, όταν στην περσινή συναυλία των Black Angels στάθηκαν επάξια μαζί τους στη σκηνή, συμβάλλοντας στην ατμόσφαιρα της ηχητικής παλίρροιας που απολαύσαμε εκείνο το βράδυ. Ο καιρός που τα δύο χαρισματικά και ταλαντούχα αγόρια κυκλοφορούσαν τις κασέτες με τη μουσική τους είναι πλέον παρελθόν. Οι κασέτες πέρασαν στη σφαίρα του μύθου και των συλλεκτικών αντικειμένων (ανάρπαστες έγιναν και οι 100, αν θυμάμαι καλά τον αριθμό) και οι Βαγγέλης και Φώτης κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album. Ένα ψυχεδελικό – shoegaze ταξίδι από κιθάρες, υπνωτικές βόλτες στα μισοσκόταδα οργισμένων φωνητικών που φέρνουν σε Suicide, που θέλω να κρατήσει για πάντα. Δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από άλλες (μεγάλες) μπάντες του είδους, άσε που οι επόμενες δουλειές τους προβλέπω να γίνονται αντικείμενο θαυμασμού και εκτός συνόρων. Κάποια παλιότερα κομμάτια τους άλλωστε είναι ήδη γνωστά και στο εξωτερικό. Το «Distractions» ήταν από τα albums που κυριολεκτικά «έλιωσα» μέσα στη χρονιά και αναμένω με αγωνία ό,τι έχουν να μας προσφέρουν στο μέλλον. Είχα την τιμή να τους φιλοξενήσω στην εκπομπή, οπότε εδώ ακούτε και τι έχουν να πουν.

Υ.Γ.: Θέλω να γίνω η manager τους και να τους κάνω γνωστούς σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Απλά δυναμώνω ένταση και φεύγω. Enough said.