Αρχείο ετικέτας Post-punk

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

Advertisements

13. Thee Oh Sees – A Weird Exits


Υπάρχει περίπτωση να βγάλουν album οι Thee Oh Sees και να μην το έχω στην εικοσάδα; Υπάρχει; Άσε δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, θα σου πω εγώ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Μπορεί το τελευταίο διάστημα να έχω κολλήσει λίγο με την techno και τα διάφορα, η μουσική που γουστάρω όμως αγάπες, η ύπαρξή μου ολόκληρη εμπεριέχει κατά βάθος και όλα εκείνα τα χαρισματικά ρεμάλια που κάνουν ωραίο, ψυχεδελικό, rock, garage, punk θόρυβο. Για μία ακόμα φορά οι Dead Kennedys με καλύπτουν με την ατάκα «California Über Alles».

Επέστρεψαν τα μανάρια μου και πάλι έκαναν δισκάκι που όταν επιστρέφεις στο σπίτι μετά από μία κουραστική μέρα και θες να χαλαρώσεις, βάζεις τους Thee Oh Sees για να ηρεμήσεις. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ! Είναι από τις καλύτερες μπάντες που έχω ακούσει μόνο τρεις φορές μέχρι τώρα και απλά χορεύεις ασταμάτητα. Ενέργεια, ιδρώτας και κάψιμο εγκεφάλου. Τα λέγαμε.

14. Savages – Adore Life


Ήρθε η ώρα να μπω και στο λυρικό και γαμάτο post-punk που μας προσφέρουν απλόχερα οι εκρηκτικές Savages. Ζωντανές εμφανίσεις που δεν αφήνουν κανένα παραπονεμένο (σπάνιο φαινόμενο), στίχοι-τσεκούρια, κιθάρες, θόρυβος, απόγνωση, δύναμη και σοφία. Δεν τις είχα ψηφίσει το 2013 που πρωτοεμφανίστηκαν και τα σάρωσαν όλα. Ήμουν μικρή και δεν ήξερα τι έκανα. Ο έρωτας εδώ παρουσιάζεται ως κάτι σκοτεινό, γεμάτο δύναμη συναίσθημα που υπάρχει για να μας ταλαιπωρεί, θολώνει  και μπερδεύει.

Να το ξαναπώ; I adore Savages.

04. Raymonde Howard – Le Lit


a1612900248_10Raymonde Howard είναι το καλλιτεχνικό alter ego, το solo project, το ιδεαλιστικό και φανταστικό κοστούμι της Lætitia Fournier.
Οι μουσικές ρίζες της Lætitia είναι σαφέστατα το punk, το noise rock και οι γκόμενες με κιθάρες. Our kind of chicks, που λένε και στο νησί μου. Έχει επηρεαστεί από Solex, Delta 5, Prince, Lydia Lunch, καλλιτέχνες και συγκροτήματα που εκτιμάμε απεριόριστα.
Το νέο της album είναι και το soundtrack της ταινίας «Le Lit», της Raphaëlle Bruyas και ο ουσιώδης μινιμαλισμός σε όλα τα στοιχεία του, αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις φετινές οάσεις για τα ταλαιπωρημένα μας αυτιά.

  1. Gulp – Season Sun
  2. Total Control – Typical System
  3. Goat – Commune
  4. A Victim of Society – Distractions
  5. Badbadnogood – III
  6. Thurston Moore – The Best Day
  7. The Soundcarriers – Entropicalia
  8. Mazes – Wooden Aquarium
  9. The Raveonettes – Pe’ahi
  10. White Fence – For the Recently Found Innocent
  11. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  12. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  13. Mac DeMarco – Salad Days
  14. Nick Waterhouse – Holly
  15. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  16. Temples – Sun Structures

06. Total Control – Typical System


a2301055101_10Αν υπάρχει μία ακόμη σημαντική εστία παραγωγής μουσικής είναι η Αυστραλία (ναι, down under). Αν υπάρχει μία μπάντα που αξίζει φέτος την προσοχή μας από ‘κει είναι οι Total Control. Το δεύτερο τους album «Typical System» είναι γεμάτο punk με πολλά στοιχεία από το new wave των 80’s, χωρίς όμως να είναι μονότονο ή να αναμασάει το παρελθόν απροβλημάτιστα. Το άκουσα πολλές φορές και κάθε φορά με έφτιαχνε, ειδικά το «Black Spring» που απογειώνει όλο το album. Ένας δίσκος που διαθέτει μία αρμονική ισορροπία μεταξύ νεύρου και ουσίας.

10. Thurston Moore – The Best Day


Thurston-Moore-The-Best-Day

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πριν από έναμιση χρόνο δεν είχα κάτσει να ακούσω Sonic Youth σοβαρά. Όπως ακόμη δεν έχω ακούσει σοβαρά Nick Cave. Και κάπου εδώ ακούγονται τα γιουαχαΐσματα σας.

Δε μ’ ενδιαφέρει πότε θ’ ακούσω τι, αρκεί να είμαι στη φάση να το εκτιμήσω και να το απολαύσω. Και φυσικά ο ήχος του Thurston Moore του γκόμενου της Kim Gordon (που θα ‘λεγε και ο Dust Road) στον τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «The Best Day» ακολουθεί τα χνάρια του συγκροτήματος, που πήγε αρκετά βήματα μπροστά το indie rock.

Όχι μόνο δε θέλω να λείψει από τη φετινή λίστα, αλλά θα είναι το 100ο ποστ αυτού του blog και θα ανοίξει την περιβόητη δεκάδα, που για ‘μενα τουλάχιστον έχει συμβολικό νόημα.

Τελικά μπορεί να είμαι εκτός τόπου και χρόνου, αλλά καλά έκανα και τους άκουσα πολύ αργότερα από τότε που «έπρεπε».

 

 

06. Thee Oh Sees – Floating Coffin


Οι μουσικοί που επιλέγω να ακούσω, θέλω όχι μόνο να κυκλοφορούν albums της αρεσκείας μου, αλλά και να τα υποστηρίζουν με τις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Ομολογώ ότι τους Thee Oh Sees δεν τους γνώριζα πριν προσγειωθώ στο πρώτο τους live. Με έπεισε ο Θάνος που του έχω εμπιστοσυνή και θα τον ευγνωμονώ γι’ αυτό. Μου έλεγε ότι την προηγούμενη μέρα είχαν παίξει στο Primavera και την επόμενη χώθηκαν στο υπόγειο του An Club. Και όπως αποδείχθηκε από την πρώτη στιγμή, το πυρπόλησαν. Κάπως έτσι μπορώ να λέω ότι παρακολούθησα μία από τις συγκλονιστικότερες συναυλίες της ζωής μου.

Το συγκρότημα από το San Francisco δεν παίζει μουσική δωματίου, αλλά ιδρωμένης αρένας που εκρήγνυται και το κάνει με υποδειγματικό τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι είναι συγκροτημένοι μουσικοί αν μη τι άλλο.

Αν δε χτυπηθείς με το Floating Coffin και όλα τα προηγούμενά τους, απλά δεν τρέχει αίμα στις φλέβες σου.

Ακούγεται απόλυτο; Iσχύει.

Bonus δύο videos, ένα από το φετινό δίσκο και ένα από live για να καταλαβαινόμαστε.

7. Junip – «Junip»
8. Jagwar Ma – «Howlin»
9. Mystic Braves – «Mystic Braves»
10. Laura Marling – «Once I Was An Eagle»
11. The Growlers – «Hung At Heart»
12. Arcade Fire – «Reflektor»
13. Arctic Monkeys – «AM»
14. Iamamiwhoami – «Bounty»
15. Daft Punk – «Random Access Memories»
16. Ty Segall – «Sleeper»
17. Yo La Tengo – «Fade»
18. Vampire Weekend – «Modern Vampires Of The City»
19. The Strokes – «Comedown Machine»
20. Foxygen – «We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic»