Αρχείο ετικέτας indie rock

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

Advertisements

03. Radiohead – A Moon Shaped Pool


Παραμένουν ένα από τα δέκα καλύτερα συγκροτήματα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Από την αρχή ήταν. Και ένα από τα δέκα πιο συγκινητικά live που έχω δει ποτέ.

Οι Radiohead γράφουν στίχους και μελωδίες για τη ζωή και την ψυχή μου. Τους ευχαριστώ που υπάρχουν.

 “As my world comes crashing down

    I’ll be dancing, freaking out

   Deaf, dumb, and blind”

14. Savages – Adore Life


Ήρθε η ώρα να μπω και στο λυρικό και γαμάτο post-punk που μας προσφέρουν απλόχερα οι εκρηκτικές Savages. Ζωντανές εμφανίσεις που δεν αφήνουν κανένα παραπονεμένο (σπάνιο φαινόμενο), στίχοι-τσεκούρια, κιθάρες, θόρυβος, απόγνωση, δύναμη και σοφία. Δεν τις είχα ψηφίσει το 2013 που πρωτοεμφανίστηκαν και τα σάρωσαν όλα. Ήμουν μικρή και δεν ήξερα τι έκανα. Ο έρωτας εδώ παρουσιάζεται ως κάτι σκοτεινό, γεμάτο δύναμη συναίσθημα που υπάρχει για να μας ταλαιπωρεί, θολώνει  και μπερδεύει.

Να το ξαναπώ; I adore Savages.

16. Daughter – Not to Disappear


Από πού να ξεκινήσω για να σας περιγράψω το μεγαλείο της φωνής της Elena Tonra; Θα το καταλάβετε όταν την ακούσετε, αν δεν την έχετε ήδη. Όντως θυμίζει Cat Power, αλλά στο ακόμα πιο συναισθηματικό (στα πατώματα, ναι). Α και τους είδα live φέτος. Και μου άρεσαν πολύ, αλλά δεν είναι τόσο για αρένα, όσο για πιο πριβέ καταστάσεις. Λοιπόν οι Daughter ξεκίνησαν ως το προσωπικό project της Elena που προανέφερα και παίζουν Indie folk και είναι και από τη Βρετανία. Όλα σας τα ‘πα, ακούστε το δίσκο τους τώρα.

Από τους πολύ πολύ πολύ αγαπημένους μου φετινούς. (Ποιες Warpaint;)

01. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness


downloadΠέρσι είχα ξεχωρίσει τη Laura Marling, φέτος ήρθε η στιγμή της Angel Olsen. Από το πρώτο της album είχε εμφανή δείγματα ώριμης τραγουδοποιού και στο δεύτερο πια δίσκο της η 27χρονη απογειώνεται. Γνωρίζει καλά το folk και της δίνει το δικό της χρώμα, αλλά γνωρίζει και λατρεύει περισσότερο τη μοναξιά που την εξυμνεί με κάθε τρόπο.

H Angel Olsen από το St Louis του Missouri διαθέτει τη στόφα μεγάλης καλλιτέχνιδας και τη φωνή που εισβάλλει στα σωθικά σου και σε στοιχειώνει. Οι στίχοι -σε όλο το δίσκο- καρφώνονται στο μυαλό, δίνοντας στους προβληματισμούς του Leonard Cohen μία φρέσκια πνοή. Όλα αυτά στην τελευταία της δουλειά με τίτλο «Burn Your Fire For No Witness» και σίγουρα ένας από τους κορυφαίους του 2014. Και ξέρεις γιατί είναι στο Νο1 της λίστας μου; Γιατί η Olsen γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτοί που ονειρεύονται είναι και οι πιο μοναχικοί άνθρωποι.

«if only all the world could sing along in perfect rhythm to the perfect song»

  1. Ty Segall – Manipulator
  2. Coathangers – Suck My Shirt
  3. Raymonde Howard – Le Lit
  4. Gulp – Season Sun
  5. Total Control – Typical System
  6. Goat – Commune
  7. A Victim of Society – Distractions
  8. Badbadnogood – III
  9. Thurston Moore – The Best Day
  10. The Soundcarriers – Entropicalia
  11. Mazes – Wooden Aquarium
  12. The Raveonettes – Pe’ahi
  13. White Fence – For the Recently Found Innocent
  14. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  15. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  16. Mac DeMarco – Salad Days
  17. Nick Waterhouse – Holly
  18. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  19. Temples – Sun Structures

05. Gulp – Season Sun


Gulp-Season-Sun--300x300Να λοιπόν που φτάσαμε στην πεντάδα. Είπα λοιπόν να την ανοίξω μελωδικά, γλυκά και παιχνιδιάρικα. Πρωτοάκουσα το «Vast Space» πολύ καιρό πριν κυκλοφορήσει το «Season Sun» των Gulp και φυσικά το γούσταρα από την πρώτη στιγμή. Sexy drum beat και λιτά φωνητικά, σκέφτηκα τότε και το album που ακολούθησε δε με διέψευσε. Το σχήμα των Guto Pryce και μπασίστας των Super Furry Animals, Lindsey Leven και Gid Goundrey διαθέτει fuzzed-up μπάσο, dream-folk φωνητικά, ακουστικά και ηλεκτρονικά drums και synths. Δεν ανακαλύπτουν τον τροχό, αλλά η κινηματογραφική vintage αισθητική τους και ο αιθέριος συναισθηματισμός τους είναι σίγουρο ότι δε θ’ αφήσουν κανέναν αδιάφορο.

«Open up the door and let the fun begin…»

  1. Total Control – Typical System
  2. Goat – Commune
  3. A Victim of Society – Distractions
  4. Badbadnogood – III
  5. Thurston Moore – The Best Day
  6. The Soundcarriers – Entropicalia
  7. Mazes – Wooden Aquarium
  8. The Raveonettes – Pe’ahi
  9. White Fence – For the Recently Found Innocent
  10. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  11. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  12. Mac DeMarco – Salad Days
  13. Nick Waterhouse – Holly
  14. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  15. Temples – Sun Structures

06. Total Control – Typical System


a2301055101_10Αν υπάρχει μία ακόμη σημαντική εστία παραγωγής μουσικής είναι η Αυστραλία (ναι, down under). Αν υπάρχει μία μπάντα που αξίζει φέτος την προσοχή μας από ‘κει είναι οι Total Control. Το δεύτερο τους album «Typical System» είναι γεμάτο punk με πολλά στοιχεία από το new wave των 80’s, χωρίς όμως να είναι μονότονο ή να αναμασάει το παρελθόν απροβλημάτιστα. Το άκουσα πολλές φορές και κάθε φορά με έφτιαχνε, ειδικά το «Black Spring» που απογειώνει όλο το album. Ένας δίσκος που διαθέτει μία αρμονική ισορροπία μεταξύ νεύρου και ουσίας.