Αρχείο ετικέτας indie pop

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

16. Daughter – Not to Disappear


Από πού να ξεκινήσω για να σας περιγράψω το μεγαλείο της φωνής της Elena Tonra; Θα το καταλάβετε όταν την ακούσετε, αν δεν την έχετε ήδη. Όντως θυμίζει Cat Power, αλλά στο ακόμα πιο συναισθηματικό (στα πατώματα, ναι). Α και τους είδα live φέτος. Και μου άρεσαν πολύ, αλλά δεν είναι τόσο για αρένα, όσο για πιο πριβέ καταστάσεις. Λοιπόν οι Daughter ξεκίνησαν ως το προσωπικό project της Elena που προανέφερα και παίζουν Indie folk και είναι και από τη Βρετανία. Όλα σας τα ‘πα, ακούστε το δίσκο τους τώρα.

Από τους πολύ πολύ πολύ αγαπημένους μου φετινούς. (Ποιες Warpaint;)

04. Raymonde Howard – Le Lit


a1612900248_10Raymonde Howard είναι το καλλιτεχνικό alter ego, το solo project, το ιδεαλιστικό και φανταστικό κοστούμι της Lætitia Fournier.
Οι μουσικές ρίζες της Lætitia είναι σαφέστατα το punk, το noise rock και οι γκόμενες με κιθάρες. Our kind of chicks, που λένε και στο νησί μου. Έχει επηρεαστεί από Solex, Delta 5, Prince, Lydia Lunch, καλλιτέχνες και συγκροτήματα που εκτιμάμε απεριόριστα.
Το νέο της album είναι και το soundtrack της ταινίας «Le Lit», της Raphaëlle Bruyas και ο ουσιώδης μινιμαλισμός σε όλα τα στοιχεία του, αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις φετινές οάσεις για τα ταλαιπωρημένα μας αυτιά.

  1. Gulp – Season Sun
  2. Total Control – Typical System
  3. Goat – Commune
  4. A Victim of Society – Distractions
  5. Badbadnogood – III
  6. Thurston Moore – The Best Day
  7. The Soundcarriers – Entropicalia
  8. Mazes – Wooden Aquarium
  9. The Raveonettes – Pe’ahi
  10. White Fence – For the Recently Found Innocent
  11. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  12. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  13. Mac DeMarco – Salad Days
  14. Nick Waterhouse – Holly
  15. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  16. Temples – Sun Structures

05. Primal Scream – More Light


Ερώτηση: όταν ακούτε ένα album πόσα το πολύ κομμάτια σας αρέσουν; Εμένα μια ζωή ήταν δύο-τρία άντε και μετά βίας το τέταρτο, που είναι το λίγο καημένο, το λυπάμαι γι’ αυτό το στολίζω με αστεράκια κι αυτό (μέρες που ‘ναι).

Το More Light θα μπορούσα να το είχα άνετα και στο Νο1 της λίστας μου, γιατί φέτος αγαπητές κυρίες και κύριοι οι Primal Scream έβγαλαν δ ι σ κ ά ρ α! (ουρλιάζω τώρα, δε μ’ ακούτε)

Δεν πετάς σχεδόν τίποτε από ένα album που συμπεριέλαβε όλα τα είδη που καθόρισε ή πέρασε το συγκεκριμένο συγκρότημα. Σχεδόν όλα τα κομμάτια είναι από μόνα τους ένα διαφορετικό είδος μουσικής. Έκαναν μια παραπάνω από αξιοπρεπή αναδρομή στην πορεία τους, σεβόμενοι το ύφος που επιβάλλει η εποχή διαθέτοντας την αυτοπεποίθηση ενός ώριμου αλλά όχι αλαζονικού συγκροτήματος.

Ένας δίσκος που ακούς ξανά και ξανά και ξανά, χωρίς να τον βαρεθείς.

Και τώρα ποιο να πρωτοδιαλέξω γι’ αυτό το ποστ; Ε;

Εντάξει το πιο καυλωτικό (σόρυ παιδιά για το γαλλικό, δεν έχω άλλη λέξη για να το περιγράψω) με τη φωνή του Plant στο ρόλο του background οργάνου.

6. Thee Oh Sees – «Floating Coffin
7. Junip – «Junip»
8. Jagwar Ma – «Howlin»
9. Mystic Braves – «Mystic Braves»
10. Laura Marling – «Once I Was An Eagle»
11. The Growlers – «Hung At Heart»
12. Arcade Fire – «Reflektor»
13. Arctic Monkeys – «AM»
14. Iamamiwhoami – «Bounty»
15. Daft Punk – «Random Access Memories»
16. Ty Segall – «Sleeper»
17. Yo La Tengo – «Fade»
18. Vampire Weekend – «Modern Vampires Of The City»
19. The Strokes – «Comedown Machine»
20. Foxygen – «We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic»

18. Vampire Weekend – Modern Vampires Of The City


Τους έμαθα με το Diplomat’s Son και τους ξεχώρισα με το A-Punk.

Το θέμα με τους Vampire Weekend είναι ότι δεν περνάνε ποτέ απαρητήρητοι μέσα στο χαμό της indie σαβούρας που κυκλοφορεί. Άσε που είναι από τα live που θέλω οπωσδήποτε να δω.