Αρχείο ετικέτας Electronic music

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

Advertisements

01. Moderat – Live


Να πω ότι ήταν το καλύτερο live act του 2016; Θα το πω! Να πω ότι τους είδα δύο φορές με αμείωτη χαρά και ενδιαφέρον και σεβασμό και ό,τι καλύτερο τους εύχομαι, ψάχνω να βρω δουλειά στο Βερολίνο παιδιά, μην το συζητάτε! Σε κάνουν ό,τι θέλουν, μα ό,τι θέλουν.

Παίζουν με τα συναισθήματά σου, το ρυθμό (από dubstep σε techno με χαλαρή ευκολία), σε χορεύουν στο ταψί κανονικότατα. Δεν αποτελώ το μέσο όρο, αλλά όσοι συμφωνούν μαζί μου, καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ. Το album αυτό θα το ακούω και θα θυμάμαι τις ωραίες στιγμές και εικόνες που μου χάρισαν οι συναυλίες τους. Άσε που είναι παραπάνω από ένα αξιοπρεπές best of, ενός σχήματος που βρίσκεται δίκαια στην κορυφή της ηλεκτρονικής μουσικής. Όσοι δεν τους γνωρίζετε ήδη, θα πάρετε μία αντιπροσωπευτική γεύση του τι εστί η ονειρική συνεργασία μεταξύ Apparat και Modeselektor.

Α και μία παράκληση στους εγχώριους διοργανωτές συναυλιών: τσοντάρετε κάτι όλοι μαζί για ένα ωραίο και μεγάλο venue με υψηλού επιπέδου ήχο. Όσοι τους είδαμε πρώτα Βαρκελώνη και μετά Αθήνα, πάλι κατάλαβαν τι λέω…

Moderat ζουν για να μας οδηγούν!

Άντε και του χρόνου! Εννοώ Blogovision και live των Moderat.

Γεια τώρα,  τα λέγαμε.

«Where we collide
  Down is the only way out
  ‘Cause hell’s above»

02. David Bowie – Blackstar

03. Radiohead – A Moon Shaped Pool

04. Ital Tek – Hollowed

05. Holy Fuck – Congrats

06. Rival Consoles – Night Melody

07. GoGo Penguin – Man Made Object

08. ANOHNI – Hopelessness

09. Kid Flicks – Kid Flicks

10. Angel Olsen – My Woman

11. Nicolas Jaar – Sirens

12. James Blake – The Colour in Anything

13. Thee Oh Sees – A Weird Exits

14. Savages – Adore Life

15. La Femme – Mystère

16. Daughter – Not to Disappear

17. Gold Panda – Good Luck and Do Your Best

18. Chickn – Chickn

19. Romare – Love Songs Part Two

20. Michael Kiwanuka – Love & Hate

 

 

 

04. Ital Tek – Hollowed


Ε ρε τι βγάζει αυτή η Μεγάλη Βρετανία (θα μας λείψετε, φίλοι μας). Ακούς dubstep και IDM (Intelligent Dance Music για τις αμόρφωτες και ακαμάτρες, εμείς ένα μουσακά δεν ξέρουμε να κάνουμε αλλά τα edm και idm τα παίζουμε στα δάκτυλα) και πας αλλού, στην κυριολεξία όμως. Πού; Όχι και σε πολύ δημοφιλείς προορισμούς τύπου Μπαλί. Εδώ το ταξίδι είναι σκοτεινό και σε οδηγεί σε απόγνωση, σε industrial αδιέξοδα και κλειστοφοβικά πνευματικά και ψυχικά μονοπάτια. «Και γιατί να το ακούσω αυτό το album, ρε Μισούλ ή πώς σε λένε τέλος πάντων;». Να το ακούσεις γιατί θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος, αφού η ισορροπία έρχεται όταν ερχόμαστε σε επαφή τόσο με το φως όσο και με το σκοτάδι. Τι μόνο φρου-φρου κι αρώματα είναι η ζωή και η τέχνη; Όχι βέβαια! Ορίστε πήρατε και ένα δωρεάν ψυχοθεραπευτικό τιπ…

Τον ανακάλυψα φέτος, θα φροντίσω να ακούσω ό,τι έχει κάνει. Απέκτησε μία lifetime fan ο κύριος Ital Tek.

ΥΓ: Όταν παθιάζομαι γράφω τέτοια παλαβά τελικά και το καλό είναι ότι τα εννοώ. Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν το φετινό μου Νο1, αλλά μέσα στα κριτήρια μου είναι να τους έχω δει και live.

05. Holy Fuck – Congrats


Είναι το σχήμα με την πιο επιτυχημένη επιλογή ονόματος. Ναι φυσικά, διότι όταν τους ακούσεις μπορείς μόνο να αναφωνήσεις «Holy Fuck». Είδες τι βγάζει το Τορόντο; Δεν είδα, άκουσα και αυτό μου αρκεί. Lo-fi electronic noise με μπόλικη ψυχεδέλεια από τα λίγα, ίσως και το μοναδικό φέτος. Παίζουν με ρυθμούς, παίζουν με παλιά αναλογικά όργανα, παίζουν με την ψυχική μας υγεία αυτοί οι τύποι. Το «Congrats» θα το χαρακτήριζα ως τη φετινή μουσική μολότοφ και λίγα λέω. Σίγουρα θα υπάρχουν καλύτερες βόμβες από τη μολότοφ. Θα τις βρω και θα επανέλθω. Ωστόσο, βάλτο κι άκου το στη διαπασών, έχοντας πρώτα προειδοποιήσει τους γείτονες και τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Με τις υγείες μας.

 

06. Rival Consoles – Night Melody


Δόξα να ‘χει αυτή η Erased Tapes που κυκλοφορεί τα καλύτερα παιδιά της ηλεκτρονικής μουσικής (και όχι μόνο). Το «Night Melody» για μενα ήταν και παραμένει ένα ακούραστα ενδιαφέρον ταξίδι μέσα σε ένα γιγαντιαίο ουράνιο τόξο. Ευφάνταστες και εύθραυστες μελωδίες, μεγαλειώδεις στη λαμπρότητα, χάρη και γλυκύτητά τους. Ο ίδιος Rival Consoles ισχυρίζεται ότι είναι το πώς μεταφράζει τη νύχτα σε ήχο, αφού το δούλευε μόνο βραδινές ώρες.

“I found myself, in a silent home, with the days getting dark very early. I’ve never before in my life been affected by the lack of light so much. I just remember it always being night time. I would either make music into the night, go out drinking with friends, or go to parties and dance into the early hours, every day, week after week, month after month, until eventually the days became brighter again.”

Δεν πετάω ούτε ένα κομμάτι έξω. Είναι ένα κλασικό αριστούργημα ηλεκτρονικής μουσικής, είναι η ποίηση όπου οι λέξεις μοιάζουν περιττές, είναι ο ήχος της αγάπης.

 

08. ANOHNI – Hopelessness


Επιτέλους μεταμορφώθηκε στο πλάσμα που πάντα ήθελε η πρώην Antony (and the Johnsons) και έγινε η ακόμα πιο θεϊκή μορφή ANOHNI. Όταν την πρωτοάκουσε ο Lou Reed είπε ότι πρόκειται για έναν άγγελο στη Γη και φυσικά είχε απόλυτο δίκιο. Όταν είμαι συγκινημένη και τρομερά φορτισμένη, πάντα βάζω το «Bird Gerhl» και ρίχνω ένα ωραίο, περιποιημένο κλάμα. Κι αυτό γιατί η ANOHNI έχει πλησιάσει όσο καμία άλλη την ψυχοσύνθεση των εξαιρετικά ευαίσθητων και εύθραυστων ανθρώπων. Ναι είμαι, ναι ξέρω δε μου φαίνεται. Αυτό κατάφερε πάλι η θεότητα με το «Hopelessness», να αγγίξει με λυρισμό τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής μας, για να μας απελευθερώσει. Ξεφεύγει από τον pop παρελθόν της και με παραγωγό τον Hudson Mohawke παίρνει πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια, θίγοντας πλέον ευθέως θέματα πολιτικά και περιβαλλοντολογικά.

Την αγαπώ, είναι υπέροχη και έχει ακόμη να μας δώσει πολλά από τη μεγαλειώδη ψυχή της.

09. Kid Flicks – Kid Flicks


Φέτος σταμάτησα να πηγαίνω σε live ελληνικών συγκροτημάτων, χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Πήγα όμως στους Kid Flicks, στη Γιορτή της Μουσικής για να ακούσω τη νέα τους δουλειά. Τους χάρηκα και τους θαύμασα (ευτυχώς και η παρέα που έφερα μαζί μου) γιατί είναι όντως μία από τις κορυφαίες μπάντες της εγχώριας μουσικής σκηνής.

Το φετινό τους ομώνυμο είναι ένα ευφάνταστο  αριστούργημα ηλεκτρονικής dream pop, ένα πολυμορφικό σχήμα ήχων, που σε ταξιδεύει και σε άλλες ηπείρους. Είναι εμπνευσμένο από την αστικίλα της Αθήνας, την πολυπολιτισμικότητα και την κουλτούρα του internet. Συνθέτει με επιμέλεια και δημιουργικότητα ο Νικόλας Δερβίσης (το καμάρι της Λευκάδας) και ο ιθύνων νους της υπόθεσης. Η εκπομπή που είχαμε κάνει μαζί ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες και μπορείτε να την ξανακούσετε εδώ.