Αρχείο ετικέτας blogovision2016

01. Moderat – Live


Να πω ότι ήταν το καλύτερο live act του 2016; Θα το πω! Να πω ότι τους είδα δύο φορές με αμείωτη χαρά και ενδιαφέρον και σεβασμό και ό,τι καλύτερο τους εύχομαι, ψάχνω να βρω δουλειά στο Βερολίνο παιδιά, μην το συζητάτε! Σε κάνουν ό,τι θέλουν, μα ό,τι θέλουν.

Παίζουν με τα συναισθήματά σου, το ρυθμό (από dubstep σε techno με χαλαρή ευκολία), σε χορεύουν στο ταψί κανονικότατα. Δεν αποτελώ το μέσο όρο, αλλά όσοι συμφωνούν μαζί μου, καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ. Το album αυτό θα το ακούω και θα θυμάμαι τις ωραίες στιγμές και εικόνες που μου χάρισαν οι συναυλίες τους. Άσε που είναι παραπάνω από ένα αξιοπρεπές best of, ενός σχήματος που βρίσκεται δίκαια στην κορυφή της ηλεκτρονικής μουσικής. Όσοι δεν τους γνωρίζετε ήδη, θα πάρετε μία αντιπροσωπευτική γεύση του τι εστί η ονειρική συνεργασία μεταξύ Apparat και Modeselektor.

Α και μία παράκληση στους εγχώριους διοργανωτές συναυλιών: τσοντάρετε κάτι όλοι μαζί για ένα ωραίο και μεγάλο venue με υψηλού επιπέδου ήχο. Όσοι τους είδαμε πρώτα Βαρκελώνη και μετά Αθήνα, πάλι κατάλαβαν τι λέω…

Moderat ζουν για να μας οδηγούν!

Άντε και του χρόνου! Εννοώ Blogovision και live των Moderat.

Γεια τώρα,  τα λέγαμε.

«Where we collide
  Down is the only way out
  ‘Cause hell’s above»

02. David Bowie – Blackstar

03. Radiohead – A Moon Shaped Pool

04. Ital Tek – Hollowed

05. Holy Fuck – Congrats

06. Rival Consoles – Night Melody

07. GoGo Penguin – Man Made Object

08. ANOHNI – Hopelessness

09. Kid Flicks – Kid Flicks

10. Angel Olsen – My Woman

11. Nicolas Jaar – Sirens

12. James Blake – The Colour in Anything

13. Thee Oh Sees – A Weird Exits

14. Savages – Adore Life

15. La Femme – Mystère

16. Daughter – Not to Disappear

17. Gold Panda – Good Luck and Do Your Best

18. Chickn – Chickn

19. Romare – Love Songs Part Two

20. Michael Kiwanuka – Love & Hate

 

 

 

Advertisements

02. David Bowie – Blackstar


Θυμάμαι την Patti Smith πριν από δύο χρόνια περίπου να κάνει επί σκηνής και υπό τους ήχους του Horses ένα μνημόσυνο σε όλους τους φίλους μουσικούς που έχασε όλα αυτά τα χρόνια. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη συγκίνησή της και τη δική μας. Πού να ‘ξερε τι θα γινόταν το 2016!

Αυτή η χρονιά θα μείνει στην ιστορία ως αυτή που μας πήρε πολλούς και υψηλού επιπέδου καλλιτέχνες και μουσικούς. Οι Sharon Jones, Leonard Cohen, Prince, Lemmy Kilmister, Maurice White, Glenn Frey, Sir George Martin, Alan Vega (θα σ’αγαπώ για πάντα) είναι μόνο λίγοι από αυτούς που χάσαμε φέτος.

Το 2016 έμελλε να μείνει στην ιστορία της μουσικής ως η χρονιά του θανάτου του Λευκού Δούκα, του ανθρώπου από τον Άρη, του Ziggy Stardust, του ενός και μοναδικού David Bowie. Ο καλλιτέχνης που αγαπούσε όσο λίγοι τη μουσική και τη μεταμόρφωσε σε μία αισθητική όαση από κάθε άποψη, από όλες τις απόψεις. Ο μουσικός που συνεργάστηκε, πειραματίστηκε, έκανε αυτό που ήθελε να κάνει και το πέτυχε όσο πολλοί λίγοι.

Χαρακτηριστικός ήταν ο διάλογος με κοντινό μου άνθρωπο, όταν μετά από το χαμό του θείου μου εκείνη την ίδια περίοδο εκμυστηρευτήκαμε ότι η στεναχώρια μας για τον Bowie ήταν μεγαλύτερη. Αν η Αμερική είχε τον Elvis, η Ευρώπη είχε τον Bowie, ένα τεράστιο, μοναδικό και ανεπανάληπτο κεφάλαιο της μουσικής και της εποχής μας. Αυτός ο πανσεξουαλικός, πανέμορφος εξωγήινος μας έφερε στίχους, μελωδίες και εικόνες από το διάστημα και τ’ αστέρια και μας έκανε όλες και όλους να τον ερωτευθούμε. Αυτή η μουσική ιδιοφυΐα σχεδίασε δεξιοτεχνικά την έξοδο του, όπως κάθε σωστός εξωγήινος. Μπήκε στο διαστημόπλοιο του ονόματι «Blackstar» μας έκλεισε το γαλανό του μάτι και επέστρεψε στον έναστρο ουρανό. Ένας μοναδικός τρόπος επικήδειου, σκηνοθετημένου με μακάβρια διάθεση αλλά παράλληλα και αριστοτεχνική μαεστρία. Θα τον αγαπάμε και θα τον ακούμε για πάντα. Και είναι η μοναδική φορά που το «για πάντα» ισχύει.

«Oh man! Wonder if he’ll ever know

    He’s in the best selling show

    Is there life on Mars?»

03. Radiohead – A Moon Shaped Pool


Παραμένουν ένα από τα δέκα καλύτερα συγκροτήματα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Από την αρχή ήταν. Και ένα από τα δέκα πιο συγκινητικά live που έχω δει ποτέ.

Οι Radiohead γράφουν στίχους και μελωδίες για τη ζωή και την ψυχή μου. Τους ευχαριστώ που υπάρχουν.

 “As my world comes crashing down

    I’ll be dancing, freaking out

   Deaf, dumb, and blind”

04. Ital Tek – Hollowed


Ε ρε τι βγάζει αυτή η Μεγάλη Βρετανία (θα μας λείψετε, φίλοι μας). Ακούς dubstep και IDM (Intelligent Dance Music για τις αμόρφωτες και ακαμάτρες, εμείς ένα μουσακά δεν ξέρουμε να κάνουμε αλλά τα edm και idm τα παίζουμε στα δάκτυλα) και πας αλλού, στην κυριολεξία όμως. Πού; Όχι και σε πολύ δημοφιλείς προορισμούς τύπου Μπαλί. Εδώ το ταξίδι είναι σκοτεινό και σε οδηγεί σε απόγνωση, σε industrial αδιέξοδα και κλειστοφοβικά πνευματικά και ψυχικά μονοπάτια. «Και γιατί να το ακούσω αυτό το album, ρε Μισούλ ή πώς σε λένε τέλος πάντων;». Να το ακούσεις γιατί θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος, αφού η ισορροπία έρχεται όταν ερχόμαστε σε επαφή τόσο με το φως όσο και με το σκοτάδι. Τι μόνο φρου-φρου κι αρώματα είναι η ζωή και η τέχνη; Όχι βέβαια! Ορίστε πήρατε και ένα δωρεάν ψυχοθεραπευτικό τιπ…

Τον ανακάλυψα φέτος, θα φροντίσω να ακούσω ό,τι έχει κάνει. Απέκτησε μία lifetime fan ο κύριος Ital Tek.

ΥΓ: Όταν παθιάζομαι γράφω τέτοια παλαβά τελικά και το καλό είναι ότι τα εννοώ. Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν το φετινό μου Νο1, αλλά μέσα στα κριτήρια μου είναι να τους έχω δει και live.

05. Holy Fuck – Congrats


Είναι το σχήμα με την πιο επιτυχημένη επιλογή ονόματος. Ναι φυσικά, διότι όταν τους ακούσεις μπορείς μόνο να αναφωνήσεις «Holy Fuck». Είδες τι βγάζει το Τορόντο; Δεν είδα, άκουσα και αυτό μου αρκεί. Lo-fi electronic noise με μπόλικη ψυχεδέλεια από τα λίγα, ίσως και το μοναδικό φέτος. Παίζουν με ρυθμούς, παίζουν με παλιά αναλογικά όργανα, παίζουν με την ψυχική μας υγεία αυτοί οι τύποι. Το «Congrats» θα το χαρακτήριζα ως τη φετινή μουσική μολότοφ και λίγα λέω. Σίγουρα θα υπάρχουν καλύτερες βόμβες από τη μολότοφ. Θα τις βρω και θα επανέλθω. Ωστόσο, βάλτο κι άκου το στη διαπασών, έχοντας πρώτα προειδοποιήσει τους γείτονες και τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Με τις υγείες μας.

 

06. Rival Consoles – Night Melody


Δόξα να ‘χει αυτή η Erased Tapes που κυκλοφορεί τα καλύτερα παιδιά της ηλεκτρονικής μουσικής (και όχι μόνο). Το «Night Melody» για μενα ήταν και παραμένει ένα ακούραστα ενδιαφέρον ταξίδι μέσα σε ένα γιγαντιαίο ουράνιο τόξο. Ευφάνταστες και εύθραυστες μελωδίες, μεγαλειώδεις στη λαμπρότητα, χάρη και γλυκύτητά τους. Ο ίδιος Rival Consoles ισχυρίζεται ότι είναι το πώς μεταφράζει τη νύχτα σε ήχο, αφού το δούλευε μόνο βραδινές ώρες.

“I found myself, in a silent home, with the days getting dark very early. I’ve never before in my life been affected by the lack of light so much. I just remember it always being night time. I would either make music into the night, go out drinking with friends, or go to parties and dance into the early hours, every day, week after week, month after month, until eventually the days became brighter again.”

Δεν πετάω ούτε ένα κομμάτι έξω. Είναι ένα κλασικό αριστούργημα ηλεκτρονικής μουσικής, είναι η ποίηση όπου οι λέξεις μοιάζουν περιττές, είναι ο ήχος της αγάπης.

 

07. GoGo Penguin – Man Made Object


Η φετινή ανακάλυψη της χρονιάς είναι οι GoGo Penguin και είμαι τόσο περήφανη, όπως τότε που είχα ανακαλύψει τους Badbadnotgood. Δεν ξέρω πώς έπεσα επάνω τους, αλλά έμεινα στην κυριολεξία με το στόμα ανοικτό. Αν έχετε ακούσει Esbjörn Svensson Trio θα με καταλάβετε.

Λοιπόν, να μη σας τα πολυλογώ πάντα μου άρεσε η jazz, ναι η jazz, τι κοιτάτε; Και αυτοί εδώ οι Βρετανοί από το Madchester είναι ακριβώς η jazz που απολαμβάνω. Και έχουν βγάλει άλλους δύο εξίσου εξαιρετικούς δίσκους και τους άκουσα και αυτούς και γενικά πολλά θαυμαστικά για τη δουλειά τους, με δυνατές μπασογραμμές, ευαίσθητες και μελωδίες στο πιάνο και φυσικά ηλεκτρονικά στοιχεία. Συναισθηματικοί, ωραίοι, μετρημένοι και στο Man Made Object. Παντός καιρού για εμάς τις κουλτουριάρες…