Αρχείο ετικέτας art rock

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

Advertisements

02. David Bowie – Blackstar


Θυμάμαι την Patti Smith πριν από δύο χρόνια περίπου να κάνει επί σκηνής και υπό τους ήχους του Horses ένα μνημόσυνο σε όλους τους φίλους μουσικούς που έχασε όλα αυτά τα χρόνια. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη συγκίνησή της και τη δική μας. Πού να ‘ξερε τι θα γινόταν το 2016!

Αυτή η χρονιά θα μείνει στην ιστορία ως αυτή που μας πήρε πολλούς και υψηλού επιπέδου καλλιτέχνες και μουσικούς. Οι Sharon Jones, Leonard Cohen, Prince, Lemmy Kilmister, Maurice White, Glenn Frey, Sir George Martin, Alan Vega (θα σ’αγαπώ για πάντα) είναι μόνο λίγοι από αυτούς που χάσαμε φέτος.

Το 2016 έμελλε να μείνει στην ιστορία της μουσικής ως η χρονιά του θανάτου του Λευκού Δούκα, του ανθρώπου από τον Άρη, του Ziggy Stardust, του ενός και μοναδικού David Bowie. Ο καλλιτέχνης που αγαπούσε όσο λίγοι τη μουσική και τη μεταμόρφωσε σε μία αισθητική όαση από κάθε άποψη, από όλες τις απόψεις. Ο μουσικός που συνεργάστηκε, πειραματίστηκε, έκανε αυτό που ήθελε να κάνει και το πέτυχε όσο πολλοί λίγοι.

Χαρακτηριστικός ήταν ο διάλογος με κοντινό μου άνθρωπο, όταν μετά από το χαμό του θείου μου εκείνη την ίδια περίοδο εκμυστηρευτήκαμε ότι η στεναχώρια μας για τον Bowie ήταν μεγαλύτερη. Αν η Αμερική είχε τον Elvis, η Ευρώπη είχε τον Bowie, ένα τεράστιο, μοναδικό και ανεπανάληπτο κεφάλαιο της μουσικής και της εποχής μας. Αυτός ο πανσεξουαλικός, πανέμορφος εξωγήινος μας έφερε στίχους, μελωδίες και εικόνες από το διάστημα και τ’ αστέρια και μας έκανε όλες και όλους να τον ερωτευθούμε. Αυτή η μουσική ιδιοφυΐα σχεδίασε δεξιοτεχνικά την έξοδο του, όπως κάθε σωστός εξωγήινος. Μπήκε στο διαστημόπλοιο του ονόματι «Blackstar» μας έκλεισε το γαλανό του μάτι και επέστρεψε στον έναστρο ουρανό. Ένας μοναδικός τρόπος επικήδειου, σκηνοθετημένου με μακάβρια διάθεση αλλά παράλληλα και αριστοτεχνική μαεστρία. Θα τον αγαπάμε και θα τον ακούμε για πάντα. Και είναι η μοναδική φορά που το «για πάντα» ισχύει.

«Oh man! Wonder if he’ll ever know

    He’s in the best selling show

    Is there life on Mars?»

03. Radiohead – A Moon Shaped Pool


Παραμένουν ένα από τα δέκα καλύτερα συγκροτήματα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Από την αρχή ήταν. Και ένα από τα δέκα πιο συγκινητικά live που έχω δει ποτέ.

Οι Radiohead γράφουν στίχους και μελωδίες για τη ζωή και την ψυχή μου. Τους ευχαριστώ που υπάρχουν.

 “As my world comes crashing down

    I’ll be dancing, freaking out

   Deaf, dumb, and blind”