Αρχείο ετικέτας Alternative rock

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

13. Thee Oh Sees – A Weird Exits


Υπάρχει περίπτωση να βγάλουν album οι Thee Oh Sees και να μην το έχω στην εικοσάδα; Υπάρχει; Άσε δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, θα σου πω εγώ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Μπορεί το τελευταίο διάστημα να έχω κολλήσει λίγο με την techno και τα διάφορα, η μουσική που γουστάρω όμως αγάπες, η ύπαρξή μου ολόκληρη εμπεριέχει κατά βάθος και όλα εκείνα τα χαρισματικά ρεμάλια που κάνουν ωραίο, ψυχεδελικό, rock, garage, punk θόρυβο. Για μία ακόμα φορά οι Dead Kennedys με καλύπτουν με την ατάκα «California Über Alles».

Επέστρεψαν τα μανάρια μου και πάλι έκαναν δισκάκι που όταν επιστρέφεις στο σπίτι μετά από μία κουραστική μέρα και θες να χαλαρώσεις, βάζεις τους Thee Oh Sees για να ηρεμήσεις. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ! Είναι από τις καλύτερες μπάντες που έχω ακούσει μόνο τρεις φορές μέχρι τώρα και απλά χορεύεις ασταμάτητα. Ενέργεια, ιδρώτας και κάψιμο εγκεφάλου. Τα λέγαμε.

14. Savages – Adore Life


Ήρθε η ώρα να μπω και στο λυρικό και γαμάτο post-punk που μας προσφέρουν απλόχερα οι εκρηκτικές Savages. Ζωντανές εμφανίσεις που δεν αφήνουν κανένα παραπονεμένο (σπάνιο φαινόμενο), στίχοι-τσεκούρια, κιθάρες, θόρυβος, απόγνωση, δύναμη και σοφία. Δεν τις είχα ψηφίσει το 2013 που πρωτοεμφανίστηκαν και τα σάρωσαν όλα. Ήμουν μικρή και δεν ήξερα τι έκανα. Ο έρωτας εδώ παρουσιάζεται ως κάτι σκοτεινό, γεμάτο δύναμη συναίσθημα που υπάρχει για να μας ταλαιπωρεί, θολώνει  και μπερδεύει.

Να το ξαναπώ; I adore Savages.

05. Gulp – Season Sun


Gulp-Season-Sun--300x300Να λοιπόν που φτάσαμε στην πεντάδα. Είπα λοιπόν να την ανοίξω μελωδικά, γλυκά και παιχνιδιάρικα. Πρωτοάκουσα το «Vast Space» πολύ καιρό πριν κυκλοφορήσει το «Season Sun» των Gulp και φυσικά το γούσταρα από την πρώτη στιγμή. Sexy drum beat και λιτά φωνητικά, σκέφτηκα τότε και το album που ακολούθησε δε με διέψευσε. Το σχήμα των Guto Pryce και μπασίστας των Super Furry Animals, Lindsey Leven και Gid Goundrey διαθέτει fuzzed-up μπάσο, dream-folk φωνητικά, ακουστικά και ηλεκτρονικά drums και synths. Δεν ανακαλύπτουν τον τροχό, αλλά η κινηματογραφική vintage αισθητική τους και ο αιθέριος συναισθηματισμός τους είναι σίγουρο ότι δε θ’ αφήσουν κανέναν αδιάφορο.

«Open up the door and let the fun begin…»

  1. Total Control – Typical System
  2. Goat – Commune
  3. A Victim of Society – Distractions
  4. Badbadnogood – III
  5. Thurston Moore – The Best Day
  6. The Soundcarriers – Entropicalia
  7. Mazes – Wooden Aquarium
  8. The Raveonettes – Pe’ahi
  9. White Fence – For the Recently Found Innocent
  10. Fujiya & Miyagi – Artificial Sweeteners
  11. Les Big Byrd – They Worshipped Cats
  12. Mac DeMarco – Salad Days
  13. Nick Waterhouse – Holly
  14. Parquet Courts – Sunbathing Animal
  15. Temples – Sun Structures

07. Goat – Commune


148433Λίγα λόγια και σταράτα: Συγκροτηματάρα και θέλω να τους δω live.

Ακούγονται πάντα και μόνο με την ένταση στο τέρμα.

 

 

 

 

 

 

 

08. A Victim of Society – Distractions


1398694916_251717d22c28539399f4b111a26d4bc4Εδώ και ένα χρόνο – μετά από προτροπή φίλου- άρχισα να προσέχω τα ελληνικά αγγλόφωνα συγκροτήματα. Έτσι συνειδητοποίησα σιγά-σιγά ότι η ελληνική alternative σκηνή μεγάλωνει και ωριμάζει. Το πρώτο συγκρότημα που τράβηξε την προσοχή μου ήταν οι A Victim of Society, όταν στην περσινή συναυλία των Black Angels στάθηκαν επάξια μαζί τους στη σκηνή, συμβάλλοντας στην ατμόσφαιρα της ηχητικής παλίρροιας που απολαύσαμε εκείνο το βράδυ. Ο καιρός που τα δύο χαρισματικά και ταλαντούχα αγόρια κυκλοφορούσαν τις κασέτες με τη μουσική τους είναι πλέον παρελθόν. Οι κασέτες πέρασαν στη σφαίρα του μύθου και των συλλεκτικών αντικειμένων (ανάρπαστες έγιναν και οι 100, αν θυμάμαι καλά τον αριθμό) και οι Βαγγέλης και Φώτης κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album. Ένα ψυχεδελικό – shoegaze ταξίδι από κιθάρες, υπνωτικές βόλτες στα μισοσκόταδα οργισμένων φωνητικών που φέρνουν σε Suicide, που θέλω να κρατήσει για πάντα. Δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από άλλες (μεγάλες) μπάντες του είδους, άσε που οι επόμενες δουλειές τους προβλέπω να γίνονται αντικείμενο θαυμασμού και εκτός συνόρων. Κάποια παλιότερα κομμάτια τους άλλωστε είναι ήδη γνωστά και στο εξωτερικό. Το «Distractions» ήταν από τα albums που κυριολεκτικά «έλιωσα» μέσα στη χρονιά και αναμένω με αγωνία ό,τι έχουν να μας προσφέρουν στο μέλλον. Είχα την τιμή να τους φιλοξενήσω στην εκπομπή, οπότε εδώ ακούτε και τι έχουν να πουν.

Υ.Γ.: Θέλω να γίνω η manager τους και να τους κάνω γνωστούς σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Απλά δυναμώνω ένταση και φεύγω. Enough said.

 

10. Thurston Moore – The Best Day


Thurston-Moore-The-Best-Day

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πριν από έναμιση χρόνο δεν είχα κάτσει να ακούσω Sonic Youth σοβαρά. Όπως ακόμη δεν έχω ακούσει σοβαρά Nick Cave. Και κάπου εδώ ακούγονται τα γιουαχαΐσματα σας.

Δε μ’ ενδιαφέρει πότε θ’ ακούσω τι, αρκεί να είμαι στη φάση να το εκτιμήσω και να το απολαύσω. Και φυσικά ο ήχος του Thurston Moore του γκόμενου της Kim Gordon (που θα ‘λεγε και ο Dust Road) στον τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «The Best Day» ακολουθεί τα χνάρια του συγκροτήματος, που πήγε αρκετά βήματα μπροστά το indie rock.

Όχι μόνο δε θέλω να λείψει από τη φετινή λίστα, αλλά θα είναι το 100ο ποστ αυτού του blog και θα ανοίξει την περιβόητη δεκάδα, που για ‘μενα τουλάχιστον έχει συμβολικό νόημα.

Τελικά μπορεί να είμαι εκτός τόπου και χρόνου, αλλά καλά έκανα και τους άκουσα πολύ αργότερα από τότε που «έπρεπε».