12. James Blake – The Colour in Anything


Ο ατμοσφαιρικός όπως πάντα James Blake είναι ένας τύπος που δεν μπορείς να αντισταθείς. Όπως και δε θα αντισταθώ αυτή τη φορά να αντιγράψω μία πρόταση από το Pitchfork (που δε συμπαθώ, αλλά εκτιμώ) και που περιγράφει την ουσία της μουσικής αυτού του κυρίου που εκτιμώ όλο και περισσότερο, όσο περνάει ο καιρός:

“When bed sheets are in disarray, when grey light seeps into wet windows, and the sky is an interminable reminder that there is always a chance of showers, his particular brand of impressionistic melancholy is hard to resist.”

Μου έχει λείψει αυτή η ιμπρεσιονιστική μελαγχολία (που είναι πάντα μέσα μου).

 

Advertisements

13. Thee Oh Sees – A Weird Exits


Υπάρχει περίπτωση να βγάλουν album οι Thee Oh Sees και να μην το έχω στην εικοσάδα; Υπάρχει; Άσε δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, θα σου πω εγώ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Μπορεί το τελευταίο διάστημα να έχω κολλήσει λίγο με την techno και τα διάφορα, η μουσική που γουστάρω όμως αγάπες, η ύπαρξή μου ολόκληρη εμπεριέχει κατά βάθος και όλα εκείνα τα χαρισματικά ρεμάλια που κάνουν ωραίο, ψυχεδελικό, rock, garage, punk θόρυβο. Για μία ακόμα φορά οι Dead Kennedys με καλύπτουν με την ατάκα «California Über Alles».

Επέστρεψαν τα μανάρια μου και πάλι έκαναν δισκάκι που όταν επιστρέφεις στο σπίτι μετά από μία κουραστική μέρα και θες να χαλαρώσεις, βάζεις τους Thee Oh Sees για να ηρεμήσεις. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ! Είναι από τις καλύτερες μπάντες που έχω ακούσει μόνο τρεις φορές μέχρι τώρα και απλά χορεύεις ασταμάτητα. Ενέργεια, ιδρώτας και κάψιμο εγκεφάλου. Τα λέγαμε.

14. Savages – Adore Life


Ήρθε η ώρα να μπω και στο λυρικό και γαμάτο post-punk που μας προσφέρουν απλόχερα οι εκρηκτικές Savages. Ζωντανές εμφανίσεις που δεν αφήνουν κανένα παραπονεμένο (σπάνιο φαινόμενο), στίχοι-τσεκούρια, κιθάρες, θόρυβος, απόγνωση, δύναμη και σοφία. Δεν τις είχα ψηφίσει το 2013 που πρωτοεμφανίστηκαν και τα σάρωσαν όλα. Ήμουν μικρή και δεν ήξερα τι έκανα. Ο έρωτας εδώ παρουσιάζεται ως κάτι σκοτεινό, γεμάτο δύναμη συναίσθημα που υπάρχει για να μας ταλαιπωρεί, θολώνει  και μπερδεύει.

Να το ξαναπώ; I adore Savages.

15. La Femme – Mystère


Δε σας κρύβω ότι περίμενα μέχρι τελευταία στιγμή να τους ακούσω live στο Plisskën και μετά να αποφανθώ. Να είμαι ειλικρινής; Να είμαι. Ήταν το καλύτερο live που είδα φέτος (μετά τους Moderat). Ωστόσο με αυτό το δίσκο δεν ξετρελάθηκα, τόσο όσο με το «Psycho Tropical Berlin», αλλά ναι τους ψηφίζω για τη συνολική παρουσία τους (eurovision το ‘κανα). Οι La Femme δεν προσφέρουν τρελούς πειραματισμούς και νέους ήχους. Πατάνε καλά στο παρελθόν και το σερβίρουν με φρέσκο και μυστηριώδη τρόπο ως είθισται στις μέρες μας. Krautrock και psych-punk στα γαλλικά, που όσοι με έχουν παρακολουθήσει στο παρελθόν (εσείς οι δύο τέλος πάντων, ξέρετε ποιοι είστε) γνωρίζουν ότι με τρελαίνει το γαλλικό. Δεν έχω ιδέα τι λένε, αλλά πολύ μου αρέσουν όπως τα λένε αυτά τα ζουζουζου και μουμουμου. Έχουν πάρει και πολλά στοιχεία από Velvet Underground, οπότε εμένα τα αυτάκια μου μ’ αυτά συναρπάζονται…

Για την τιμή των όπλων και επειδή είναι αδυναμία στο Νο 15.

16. Daughter – Not to Disappear


Από πού να ξεκινήσω για να σας περιγράψω το μεγαλείο της φωνής της Elena Tonra; Θα το καταλάβετε όταν την ακούσετε, αν δεν την έχετε ήδη. Όντως θυμίζει Cat Power, αλλά στο ακόμα πιο συναισθηματικό (στα πατώματα, ναι). Α και τους είδα live φέτος. Και μου άρεσαν πολύ, αλλά δεν είναι τόσο για αρένα, όσο για πιο πριβέ καταστάσεις. Λοιπόν οι Daughter ξεκίνησαν ως το προσωπικό project της Elena που προανέφερα και παίζουν Indie folk και είναι και από τη Βρετανία. Όλα σας τα ‘πα, ακούστε το δίσκο τους τώρα.

Από τους πολύ πολύ πολύ αγαπημένους μου φετινούς. (Ποιες Warpaint;)

17. Gold Panda – Good Luck and Do Your Best


Μιξάρει samples και είναι κάτι μεταξύ DJ Shadow και Four Tet (ναι μεταφράζω τώρα, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου). O Gold Panda ξεκίνησε τις μουσικές του αλχημείες από έφηβος, μετά έκανε remixes για άλλους μεγάλους και φέτος έβγαλε το τρίτο –αν δεν κάνω λάθος- album του. Το άκουγα την άνοιξη. Κατάλαβα γιατί του πάει η άνοιξη, όταν διάβασα ότι το εμπνεύστηκε από το γλυκό φως της Ιαπωνίας, όπου πέρασε ένα διάστημα εκεί. Και μην ακούσω γιαπωνέζικες πινελιές, ενθουσιάζομαι.

Σούπερ ήχοι, ηλεκτρονικοί, ευχάριστοι, δροσοσταλίδες και τα ρέστα. Δεν είναι υπέροχο απλά ν’ ακούς μουσική και να πετάς λέξεις; Είναι, είναι! Your Good Times Are Just Beginning, να εδώ μπροστά μας είναι!

18. Chickn – Chickn


Τι θα λέγατε για λίγο Jetztzeit rock; Το ροκ του μέλλοντός μας πάει πέθανε. Το ροκ του παρόντος είναι εδώ και μας το σερβίρουν οι χαρισματικοί Chickn. Εγχώριο προϊόν και εξαιρετικά ταλαντούχοι μουσικοί όλοι τους. Ψυχεδέλεια, φίλοι μου, δεν ξεχνάω τις ρίζες μου. Και τα θερμά συγχαρητήριά μου και για την παραγωγή. Κι αυτοί φυσικά έχουν υπάρξει φιλοξενούμενοι της εκπομπής μου, όπου μετά το τέλος είχα την ευκαιρία να πάρω μία μικρή γεύση από τον ομώνυμό τους δίσκο. Δε μου έδωσαν ποτέ αποκλειστικότητα, ωστόσο το νιώθω ότι θα πάνε πολύ μπροστά. Ακούστε τους με προσοχή και ευλάβεια, δίνουν πόνο, με σήμα μια ερωτεύσιμη κατσίκα.

Αν θέλετε ν’ ακούσετε και την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμε παλιότερα εδώ.

Not Just About Black Music

Αρέσει σε %d bloggers: