Albert King


Albert King, ο πραγματικός 'Βασιλιάς των Blues'

Αυτός είναι ο πραγματικός «Βασιλιάς των Blues», αν και ο τίτλος έχει δοθεί στον B.B. King, αντί γι’ αυτόν. Μαζί όμως με τον B.B. και τον Freddie King, ο Albert King αποτελεί μία από τις κορυφαίες πηγές έμπνευσης για τους κιθαρίστες των blues και της rock μουσική. Χωρίς αυτόν η σύγχρονη μουσική με κιθάρα δε θα ήταν η ίδια, αφού το στυλ του επηρέασε τόσο λευκούς όσο και μαύρους μουσικούς των blues, από τον Otis Rush και το Robert Cray μέχρι τον Eric Clapton και το Stevie Ray Vaughan. Είναι αξιοσημείωτο ότι σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι κιθαρίστες των blues σπάνια θα παίξουν, χωρίς να υποπέσουν σε κάποιο κιθαριστικό κλισέ του B.B. King και ο μόνος που δεν το έκανε ήταν ο Albert King, αφού εξ’ αρχής είχε αναπτύξει το δικό του μοναδικό ύφος.

Ο Albert King ήταν αριστερόχειρας αλλά ποτέ σε ρύθμισε την κιθάρα του αντίστροφα, όπως συνηθίζουν οι αριστερόχειρες κιθαρίστες. Αυτό ακριβώς το γεγονός ήταν ο λόγος για το διαφορετικό ήχο του.

Γεννήθηκε στην Indianola του Mississippi, αλλά μεγάλωσε στο Forrest City, ενώ το πραγματικό του όνομα ήταν Albert Nelson. Ξεκίνησε από μόνος σε παιδική ηλικία να μαθαίνει κιθάρα, πάνω σε δικής του κατασκευής όργανο από ένα κουτί πούρων. Στην αρχή ξεκίνησε να παίζει με συγκροτήματα gospel – όπως τους Harmony Kings — αλλά μόλις άκουσε τους Blind Lemon Jefferson, Lonnie Johnson και διάφορους άλλους μουσικούς των blues, αφοσιώθηκε αποκλειστικά και μόνο σε αυτό το είδος. Το 1950, γνώρισε τον ΜC Reeder, ιδιοκτήτη του νυχτερινού μαγαζιού T-99 στην πόλη Osceola. Μετακόμισε στην ίδια πόλη πολύ σύντομα ως μέλος της ορχήστρας του μαγαζιού με τίτλο In the Groove Boys. Το συγκρότημα έκανε διάφορες συναυλίες σε τοπικό επίπεδο, γύρω από το Arkansas εκτός από τις μόνιμες εμφανίσεις στο T-99, όπως επίσης και σε διάφορες ραδιοφωνικές εκπομπές σε τοπικούς σταθμούς.

Αφού χόρτασε από την επιτυχημένη πορεία του στην περιοχή του Arkansas, ο King μετακόμισε στο Gary του Indianapolis το 1953, για να μπει στο συγκρότημα με τους Jimmy Reed και John Brim. Και οι δύο κιθαρίστες (Reed και Brim) πίεσαν τον King να γίνει ο drummer του συγκροτήματος. Είναι η περίοδος που έχει ήδη υιοθετήσει το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός, δηλαδή Albert King, αμέσως μετά την τεράστια επιτυχία του «Three O’Clock Blues», του B.B. King. Λίγο μετά τη μετακίνησή του στο Gary, o Albert γνώρισε το χαρισματικό μπασίστα και τραγουδοποιό  Willie Dixon, ο οποίος και τον βοήθησε, κανονίζοντάς του οντισιόν στην εταιρεία Parrot Records. Ο King φυσικά και έγινε δεκτός την εταιρεία και κυκλοφόρησε το πρώτο του δισκάκι τέλη του 1953. Αν και ηχογράφησε πέντε κομμάτια, το μόνο που κυκλοφόρησε ήταν το single «Be on Your Merry Way» / «Bad Luck Blues». Τα υπόλοιπα κομμάτια θα κυκλοφορούσαν σε διάφορες συλλογές των επόμενων τεσσάρων δεκαετιών. Αν και τα πήγε αξιοπρεπέστατα σε πωλήσεις, το single δε συγκέντρωσε και τόσο την προσοχή και το ενδιαφέρον του κοινού, ώστε να συνεχιστεί η συνεργασία με την Parrot. Αρχές του 1954, ο King θα επιστρέψει στην Osceola, για να ξαναμπεί στο σχήμα των In the Groove Boys και θα παραμείνει εκεί για τα επόμενα δύο χρόνια.

Το 1956, ο Albert ξαναμετακομίζει, αυτή τη φορά στο St. Louis, όπου και παίζει για πρώτη φορά με τοπικά συγκροτήματα. Μέχρι το φθινόπωρο του 1956, ο King εμφανιζόταν ως πρώτο όνομα σε διάφορα clubs της περιοχής. Συνέχιζε να παίζει στο St. Louis, ακονίζοντας το ύφος του. Εκείνα τα χρόνια είναι που πιάνει στα χέρια του και ποτέ δεν ξανάφησε το μοντέλο Gibson Flying V, την οποία και την ονόμασε Lucy. Μέχρι το 1958, ο Albert είναι πλέον πολύ δημοφιλής στο St. Louis, γεγονός που οδήγησε και στο συμβόλαιο την Bobbin Records το καλοκαίρι του 1959. Σε μία από τις πρώτες του ηχογραφήσεις εκεί, ο King δούλεψε με ένα πιανίστα και ένα μικρό σχήμα πνευστών, κάτι που έκανε τη μουσ ική τους να ακούγεται περισσότερο με  jump blues, απ’ ότι blues του Delta ή του Chicago. Παρ’ όλ’ αυτά η κιθάρα του άρχισε να είναι η πρωταγωνίστρια της σκηνής και ήταν σαφές ότι είχε αναπτύξει ένα μοναδικό και δυναμικότατο ήχο. Οι ηχογραφήσεις του για τη Bobbin πήγαν άψογα σε πωλήσεις στην περιοχή του St. Louis. Μία από τις πρώτες του επιτυχίες σε εθνικό επίπεδο ήταν το «Don’t Throw Your Love on Me So Strong», όταν κυκλοφόρησε τέλη του 1961, φτάνοντας στο Νο14 των R&B charts. Η King Records με την οποία πλέον συνεργαζόταν συνέχισε να κυκλοφορεί υλικό που είχε ηχογραφήσει στη Bobbin – συμπεριλαμβανομένου και ενός ολοκληρωμένου album, το Big Blues, το οποίο και κυκλοφόρησε το 1963 – αλλά κανένα από αυτά δεν κατάφερε να φτάσει την τεράστια επιτυχία του «Don’t Throw Your Love on Me So Strong».

Ο King εγκαταλείπει τη Bobbin τέλη του 1962 και ηχογράφησε για την King Records την άνοιξη του 1963, με πιο pop διάθεση από τις προηγούμενες δουλειές του. Τα singles όμως που προέκυψαν, δεν πούλησαν. Μέσα σε ένα χρόνο έκοψε τέσσερα δισκάκια για την τοπική ανεξάρτητη εταιρεία του St. Louis, Coun-Tree, της οποίας ιδιοκτήτης και διαχειριστής ήταν ένας jazz τραγουδιστής, ο Leo Gooden. Αν και τα singles δεν κυκλοφόρησαν σε πολλές πόλεις – μόνο σε St. Louis, Chicago και Kansas City κατέγραψαν πωλήσεις – προμήνυσαν τη συνεργασία του με τη Stax Records.

Μετά τη θητεία του στην Coun-Tree, ο Albert King υπέγραψε με τη Stax Records το 1966. Οι δίσκοι που έκανε για τη Stax θα τον καθιέρωναν ως αστέρα και μεγάλο μουσικό, όχι μόνο στο χώρο των blues, αλλά και της rock μουσικής. Όλες τους οι ηχογραφήσεις κατά τη διάρκεια των ’60s στη Stax έγιναν παρέα με το συγκρότημα της εταιρείας, τους περίφημους, Booker T. & the MG’s, γεγονός που έδωσε στον ήχο του μία πιο εξευγενισμένη soul οπτική. Αυτό ακριβώς έδωσε τη δυνατότητα στον King να ακουστεί και από άλλα ακροατήρια, όπως αποδεικνύεται και την πορεία του στα R&B chart – τα «Laundromat Blues» (1966) και «Cross Cut Saw» (1967) μπήκαν και τα δύο στο Top 40, ενώ το περίφημο «Born Under a Bad Sign» (1967) στο Top 50. Επιπλέον, το στυλ του King υιοθετήθηκε από αρκετούς μουσικούς του rock & roll, όπως τους Jimi Hendrix και Eric Clapton, που αντέγραψαν το σόλο του Albert στο «Personal Manager» στο τραγούδι των Cream, «Strange Brew». Το πρώτο του album στη Stax, το Born Under a Bad Sign του 1967, ήταν μία συλλογή των singles του στην εταιρεία και έγινε από τα πιο διάσημα blues albums με τη μεγαλύτερη επιρροή σε μεταγενέστερους μουσικούς της δεκαετίας των ’60s. Αρχές του 1968, ο Albert King δεν έπειαζε μόνο μπροστά σε ακροατές των blues, αλλά και για νεαρούς rock & rollers. Εμφανιζόταν αρκετά συχνά στο Fillmore West, στο San Francisco, όπου και ηχογράφησε ζωντανά το album, Live Wire/Blues Power, το καλοκαίρι του 1968.

Αρχές του 1969, ο King ηχογράφησε το Years Gone By, το πρώτο του πραγματικό και ολοκληρωμένο studio album. Αργότερα μέσα στην ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε ένα δίσκο αφιερωμένο στον Elvis Presley (Blues for Elvis: Albert King Does the King’s Things) και ένα jam session με το Steve Cropper και Pops Staples (Jammed Together), ενώ εμφανίστηκε σε συναυλία με τη Συμφωνική Ορχήστρα του St. Louis. Για τα επόμενα χρόνια, ο Albert έκανε περιοδεία σε Αμερική και Ευρώπη, επιστρέφοντας στο studio το 1971, για να ηχογραφήσει το Lovejoyalbum. Το 1972, ολοκληρώνει το I’ll Play the Blues for You, στο οποίο συμμετείχαν και οι Bar-Kaysthe Memphis Horns και the Movement. Αν και το album είχε ως βάση τα blues, περιείχε σύγχρονους soul και funk ήχους.

Στα μέσα των ’70s, η Stax αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, έτσι ο King την εγκαταλείπει για την εταιρεία Utopia, μία μικρή θυγατρική της RCA Records. Εκεί θα κυκλοφορήσει δύο albums. Αν και είχε κάποιες επιτυχίες στην Utopia, εκείνη η περίοδος θεωρείται μεταβατική, διότι ανακαλύπτει ότι τελικά είναι καλύτερο να ακολουθήσει μία πιο ξεκάθαρη κατεύθυνση στα blues και να εγκαταλείψει το soul ήχο. Η μετάβαση στο ύφος του είναι εμφανής στα πρώτα του albums για την Tomato Records, η εταιρεία στην οποία πήγε το 1978. Ο Albert παρέμεινε στην Tomato για αρκετά χρόνια για να καταλήξει τελικά στην Fantasy το 1983, κυκλοφορώντας δύο ακόμη albums για λογαριασμό της.

Στα μέσα των ’80s, ο Albert King δηλώνει επίσημα την αποχώρησή του από το μουσικό στερέωμα, αλλά δεν άντεξε για πολύ, αφού συνέχισε τελικά να εμφανίζεται σε συναυλίες και φεστιβάλ σε Αμερική και Ευρώπη καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας. Συνέχισε να παίζει μέχρι τον ξαφνικό του θάνατο το 1992, από ανακοπή καρδιάς στις 21 Δεκεμβρίου. Η απώλεια για τα blues ήταν από τις μεγαλύτερες και παρόλο που πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν να τον αντικαταστήσουν κανείς δεν ήταν σε θέση να τα καταφέρει. Ο King ήταν και είναι ο πιο δύσκολος καλλιτέχνης όχι για να ξεπεράσει κανείς, αλλά ούτε καν να αντιγράψει.

Πηγή: Allmusic.com

Δισκογραφία: Wikipedia

Albums 1962–1992

Studio albums

Date Title Label & Cat. no. R&Bchart no. Popchart no.
1962 The Big Blues King 852
1967 Born Under a Bad Sign Stax S723
1969 Years Gone By Stax STS-2010 133
1970 Blues for Elvis – King Does the King’s Things Stax STS-2015
1971 Lovejoy Stax STS-2040 29 188
1972 I’ll Play the Blues for You Stax STS-3009 11 140
1974 I Wanna Get Funky Stax STS-5505 37
1976 Truckload of Lovin’ Utopia BUL 1-1387 26 166
1976 Albert Utopia BUL 1-1731 54
1977 King Albert Tomato TOM-6002
1977 The Pinch aka The Blues Don’t Change Stax STX-4101
1978 New Orleans Heat Tomato TOM-7022 74
1983 San Francisco ’83 Fantasy F-9627
1984 I’m in a Phone Booth Baby Fantasy F-9633
1986 The Lost Session Stax 8534
1992 Red House Castle

Live albums

Date Title Label & Cat. no. R&Bchart no. Popchart no.
1968 Live Wire/Blues Power Stax STS-2003 40 150
1977 Live Utopia CYL2-2205 182
1988 Blues at Sunrise Stax 8546
1990 Wednesday Night in San Francisco Stax 8556
1990 Thursday Night in San Francisco Stax 8557

Compilation albums

Date Title Label & Cat. no. R&Bchart no. Popchart no.
1969 King of the Blues Guitar Atlantic 8213 194
1969 Jammed Together (also Steve Cropper & Pops Staples) Stax STS-2020 171
1972 Wattstax: The Living Word (also various Stax performers) Stax STS 2-3010
1974 Montreux Festival (also Chico Hamilton & Little Milton) Stax STS-5520
1977 I’ll Play the Blues for You (also John Lee Hooker) Tomato 2696141
1979 Chronicle (also Little Milton) Stax STX-4123
1982 Masterworks Atlantic AD 2-4002
1986 The Best of Albert King Stax 60-005
1990 Door to Door (also Otis Rush, Otis Spann, B.B. King) MCA/Chess LP-1538

Posthumous albums (since 1993)

Live Albums

Date Title Label & Cat. no. Blueschart no.
1993 Blues at Sunset Stax 8581
1994 Chicago 1978 Charly 754
1998 Rainin’ in California Wolf 120500
1999 Albert King with Stevie Ray Vaughan In Session Stax 7501 1
1999 Live in Canada Charly 755
2001 The Godfather of the Blues: His Last European Tour P-Vine
2003 Talkin’ Blues Thirsty Ear
2003 Live 69 Tomato
2003 Blues from the Road Fuel 302 061 318 2

Selected compilation albums

Numerous Albert King compilation albums issued by a number of record companies have been released over the years (allmusic shows over 100 compilations). The following lists some of the more notable and current releases:

Date Title Label & Cat. no. Blueschart no.
1993 The Ultimate Collection Rhino 71268
1994 The Tomato Years Rhino 71623
1994 Funky London Stax 8586
1996 Hard Bargain Stax 8594
1999 The Very Best of Albert King Rhino 75703
2001 More Big Blues of Albert King Ace 827
2002 Blue on Blues (also Freddie King) Fuel 2000
2004 The Complete King & Bobbin Recordings Collectables 2887
2006 Stax Profiles Stax 8622
2007 The Very Best of Albert King Stax 30296 13

Singles 1953–1992

Date Title A-side / B-side Label & Cat. no. R&Bchart no. Popchart no.
1954 «Bad Luck Blues» / «Be on Your Merry Way» Parrot 798
1959 «Why Are You So Mean to Me» / «Ooh-Ee Baby» Bobbin 114
1960 «Need You By My Side» / «The Time Has Come» Bobbin 119
1960 «Blues at Sunrise» / «Let’s Have a Natural Ball» Bobbin 126
1961 «I Walked All Night Long» / «I’ve Made Nights by Myself» Bobbin 129
1961 «Don’t Throw Your Love on Me So Strong» / «This Morning» King 5575[7] 14
1961 «Travelin’ to California» / «Dyna-Flow» King 5588[8]
1962 «I Get Evil» / «What Can I Do to Change Your Mind» Bobbin 135
1963 «I’ll Do Anything for You» / «Got to Be Some Changes Made» Bobbin 141
1963 «How About that Old Blue Ribbon» / «I’ve Made Nights by Myself» Bobbin 143
1963 «This Funny Feeling» / «Had You Told It Like It Was» King 5751
1965 «C. O. D.» / «Worisome Baby» Coun-Tree 1006
1965 «Lonesome» / «You Threw Your Love on Me Too Strong» Coun-Tree 1007
1966 «Landromat Blues» / «Overall Junction» Stax 190 29
1966 «Oh Pretty Woman» / «Funk Shun» Stax 197
1967 «Crosscut Saw» / «Down Don’t Bother Me» Stax 201 34
1967 «Born Under a Bad Sign» / «Personal Manager» Stax 217 49
1968 «Cold Feet» / «You Sure Drive a Hard Bargain» Stax 241 20 67
1968 «(I Love) Lucy» / «You’re Gonna Need Me» Stax 252 46
1968 «Blues Power» / «Night Stomp» Stax 0020
1969 «The Hunter» / «As the Years Go Passing By» Atlantic 2604
1969 «Drowning on Dry Land Pt. I» / «Pt. II» Stax 0034
1969 «Tupelo Pt. I» / «Pt. II» Stax 0047
1969 «Water» / «Opus De Soul» Stax 0048
1969 «Cockroach» / «Wrapped Up in Love Again» Stax 0058
1970 «Can’t You See What You’re Doing to Me» / «Cold Sweat» Stax 0069 50 127
1971 «Everybody Wants to Go to Heaven» / «Lovejoy, Ill.» Stax 0101 38 103
1972 «Angel of Mercy» / «Funky London» Stax 0121 42
1972 «I’ll Play the Blues for You Pt. I» / «Pt. II» Stax 0135 31
1972 «Breaking Up Somebody’s Home» / «Little Brother (Make a Way)» Stax 0147 35 91
1973 «Playing on Me» / «High Cost of Living» Stax 0166
1974 «That’s What the Blues Is All About» / «I Wanna Get Funky» Stax 0189 15
1974 «Flat Tire» / «I Can’t Hear Nothing but the Blues» Stax 0217
1974 «Crosscut Saw» / «Don’t Burn Down the Bridge» Stax 0228
1974 «Santa Claus Wants Some Lovin'» / «Don’t Burn Down the Bridge» Stax 0234[9]
1975 «I’m Doing Fine» / «Ain’t It Beautiful» Stax 0245
1976 «Cadillac Assembly Line» / «Nobody Wants a Loser» Utopia 10544 40
1976 «Sensation, Communication Together» / «Gonna Make It Somehow» Utopia 10682 80
1976 «Guitar Man» / «Rub My Back» Utopia 10770 79
1977 «Ain’t Nothing You Can Do» /»I Don’t Care What My Baby Do» Utopia 10879 95
1978 «Call My Job» / «Love Shock» Tomato 10001 72
1978 «Chump Change» / «Good Time Charlie» Tomato 10002 72
1978 «The Pinch Paid Off Pt. I» / «Pt. II» Stax 3203
1979 «The Very Thought of You» / «I Get Evil» Tomato 10009 87
1979 «Born Under a Bad Sign» / «I’ve Got the Blues» Tomato 10012
1983 «Ask Me No Questions» / «Honey Bee» Fantasy 940
1986 «Down the Road I Go» / «Money Lovin’ Woman» Stax 1071

Ένα σχόλιο στο Albert King

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s