B.B. King


B.B. King, Ο Βασιλιάς των Blues

Το βασίλειό του ως βασιλιάς των Blues ήταν μεγαλύτερο και σε διάρκεια και σε έκταση από οποιουδήποτε άλλου μονάρχη σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Ο B.B. King συνεχίζει να φοράει την κορώνα του λίγο στραβά, αλλά πάντα σταθερά. Σε ηλικία 85, είναι ακόμη όρθιος, τραγουδάει και παίζει την κιθάρα στο ρυθμό των blues με αμείωτο πάθος. Δε φαίνεται να τον επηρεάζει και να τον αγγίζει ο χρόνος, τον βοηθάει μόνο στο να τον κάνει όλο και πιο διάσημο, πιο αξιολάτρευτο και πιο επίκαιρο από ποτέ.

Για περισσότερο από έναν αιώνα, ο Riley B. King – το κανονικό του όνομα – καθόρισε και προσδιόρισε τα blues για ένα παγκόσμιο κοινό. Από τη στιγμή που ξεκίνησε να ηχογραφεί, ήδη από τη δεκαετία των ’40s, κυκλοφόρησε κοντά πενήντα albums, τα περισσότερα πια κλασικά και διαχρονικά. Γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου, το σωτήριον έτος 1925, σε μία φυτεία της πόλης Itta Bena στο Mississippi. Στα νιάτα του, έπαιζε όπως οι περισσότεροι στις γωνιές του δρόμου για πενταροδεκάρες και μερικές φορές τύχαινε να παίξει και σε τέσσερις πόλεις τη βραδιά. Το 1947 έκανε ωτοστόπ με κατεύθυνση το Memphis, με ένα και μόνο λόγο: να ξεκινήσει τη μουσική του καριέρα. Το Memphis ήταν το μόνο μέρος που κάθε σημαντικός μουσικός του Νότου προσγειωνόταν, αφού ήταν το επίκεντρο μιας μεγάλης μουσικής κοινότητας και εκεί όπου μπορούσες να ακούσεις όλα μα όλα τα είδη της Αφρο-Αμερικανικής μουσικής. Ο B.B. έμεινε με το ξαδερφάκι του τον Bukka White και φυσικά έναν από τους πιο γνωστούς blues ερμηνευτές της εποχής του, που μύησε ακόμη περισσότερο το μικρό τότε B.B. στην τέχνη της συγκεκριμένης μουσικής.

Η πρώτη επιτυχία του B.B. ήρθε το 1948 όταν εμφανίστηκε με τον Sonny Boy Williamson σε ραδιοφωνικό πρόγραμμα στο σταθμό KWEM, λίγο έξω από τα δυτικά του Memphis. Αυτό οδήγησε σε μόνιμη συνεργασία με το Avenue Grill στο δυτικό Memphis και αργότερα σε ένα δεκάλεπτο spot, που παίχτηκε στο ραδιοφωνικό σταθμό WDIA, διοικούμενος και με εργαζόμενους αποκλειστικά και μόνο μαύρους. Το «Spot του King» έγινε τόσο περιζήτητο που κατέληξε να μετονομαστεί σε «Sepia Swing Club». Σύντομα ο B.B. δούλευε εκεί ως μόνιμος disc jockey και ερμηνευτής, αλλά χρειαζόταν ένα πιο ‘πιασάρικο’ ραδιοφωνικό όνομα. Ξεκίνησε με το ‘Beale Street Blues Boy’, για να το μικρύνει σε Blues Boy King και να καταλήξει στο περίφημο B.B. King.

Μέσα δεκαετίας των ’50s και ενώ ο B.B. έπαιζε σε ένα χορό στο Twist του Arkansas, μερικοί από το κοινό άρχισαν τις φασαρίες. Δύο από αυτούς ξεκίνησαν καυγά, που κατέληξε στο να καεί η αίθουσα του χορού. Ο B.B. έφυγε τρέχοντας προς την έξοδο κινδύνου όπως και όλοι οι υπόλοιποι, αλλά συνειδητοποίησε ότι είχε αφήσει πίσω του την πολυαγαπημένη του ακουστική κιθάρα των $30, έτσι ξαναγύρισε μέσα στη φλεγόμενη αίθουσα για να τη σώσει, κινδυνεύοντας να καεί ζωντανός. Όταν αργότερα έμαθε ότι ο λόγος του καυγά ήταν ήταν για μία γυναίκα ονόματι Lucille, αποφάσισε να βαφτίσει με το ίδιο όνομα και την κιθάρα του, για να του θυμίζει ότι δεν πρέπει να κάνεις τέτοιου είδους τρέλες, δηλαδή να τσακώνεσαι για μία γυναίκα. Από τότε καθεμία από τις  κιθάρες Gibson-σήμα κατατεθέν του τις φωνάζει Lucille.

Λίγο μετά την πρώτη του Νο1 επιτυχία του με το «Three O’Clock Blues», ο B.B. άρχισε να περιοδεύει σε ολόκληρη τη χώρα. Το 1956, αυτός και η ορχήστρα του έκανα σερί 342 καθημερινές εμφανίσεις. Από τα πιο μικρά καταγώγια, ταβερνεία, αίθουσες χορού μέχρι σε τεράστιες rock αίθουσες, μέγαρα μουσικής, πανεπιστήμια, ξενοδοχεία και αμφιθέατρα, εντός και εκτός Αμερικής, ο B.B. έγινε ο πιο γνωστός blues μουσικός των τελευταίων 40 ετών.

Με το πέρασμα του χρόνου, ο B.B. διαμόρφωσε και εξέλιξε το δικό του χαρακτηριστικό παίξιμο και ήχο στην κιθάρα. Δανείστηκε πολλά από τους Blind Lemon Jefferson, T-Bone Walker και άλλους, αναμειγνύοντάς τα με την ακρίβεια και το παίξιμο που μοιάζει σα να τραγουδάει, στοιχεία που είναι κανόνες για τους κιθαρίστες της rock. Το ύφος του επηρέασε και έγινε πρότυπο για χιλιάδες μουσικούς από τον Eric Clapton και τον George Harrison μέχρι τον Jeff Beck. Ο B.B. ανακάτεψε δημιουργικά παραδοσιακά blues, jazz, swing, mainstream pop και παρουσίασε το δικό του μοναδικό ήχο. Ο ίδιος λέει ότι, «Όταν τραγουδάω, παίζω στο μυαλό μου κιθάρα. Τη στιγμή που σταματάω να τραγουδάω με τη φωνή, αρχίζω να τραγουδάω με τη Lucille».

To 1968, o B.B. εμφανίστηκε στο περίφημο Newport Folk Festival και στο Fillmore West του Bill Graham με τους κορυφαίους σύγχρονους rock καλλιτέχνες της εποχής, που τον έχουν ως πρότυπο και τον παρουσίασαν σε ένα ευρύ λευκό ακροατήριο. Το 1969, ο B.B. επιλέχθηκε από τους Rolling Stones να ανοίξει 18 συναυλίες τους στις Η.Π.Α.

Τώρα αν μιλάμε για διακρίσεις, ο Βασιλιάς είναι από τους πιο τυχερούς καλλιτέχνες του είδους. Εισήχθη στο Blues Foundation Hall of Fame το 1984 και στο Rock and Roll Hall of Fame το 1987. Έλαβε το NARAS’ Lifetime Achievement Grammy Award το1987 καθώς και τιμητικό ντοκτορά από το Tougaloo(MS) College το 1973, το Yale University το 1977, το Berklee College of Music το 1982 το Rhodes College of Memphis το 1990, το Mississippi Valley State University το 2002 και το Brown University το 2007.

Το 1991, άνοιξε τις πόρτες του το B.B. King’s Blues Club στην κεντρική λεωφόρο της διασκέδασης του Memphis, την Beale Street και το 1994 ένα δεύτερο club στο  Universal CityWalk του Los Angeles. Ένα τρίτο club στην Times Square της Νέας Υόρκης άνοιξε τον Ιούνιο του 2000, όλα αυτά σε περίπτωση που επισκεφθείτε τις Η.Π.Α.

Αν κάποιοι από εσάς θελήσετε να ακούσετε κάποια από τα κλασικά του κομμάτια, τότε προτιμήστε τα «Payin’ The Cost To Be The Boss,» «The Thrill Is Gone», «How Blue Can You Get», «Everyday I Have The Blues» και «Why I Sing The Blues» που αποτελούν και τα αγαπημένα των ακροατών του στις συναυλίες του. Όλα αυτά τα χρόνια ο μεγάλος καλλιτέχνης είχε δύο Νο1 R&B hits, το «Three O’Clock Blues» του 1951 και το «You Don’t Know Me» του 1952 και τέσσερα Νο2 R&B hits, το «Please Love Me» του 1953, το «You Upset Me Baby» του 1954, το «Sweet Sixteen, Part I» του 1960 και το «Don’t Answer The Door, Part I«, του 1966.

Αυτό βέβαια με το οποίο τον έμαθαν και οι πέτρες είναι αδιαμφισβήτητα το «The Thrill Is Gone» του 1970, το οποίο δεν πήγε πάνω από το Νο15 στα pop charts.

Πηγή: B.B. King Official Website

Δισκογραφία: Wikipedia

Albums

Year Album RIAA Certification
1956 Singin’ the Blues (Crown Records)
1958 The Blues (Crown Records)
1959 Sings Spirituals (Crown Records)
1961 My Kind of Blues
1962 Mr. Blues
1963 Blues in My Heart
1965 Live at the Regal (live)
1966 Confessin’ the Blues
1967 Blues Is King
The Jungle
1968 Blues on Top of Blues
Lucille
The Kings’ Jam (Live Bootleg) (w/Jimi Hendrix Live From the Generation Club, NY)
1969 Live & Well
Completely Well
1970 Indianola Mississippi Seeds
1971 Live in Cook County Jail
B. B. King in London
1972 Guess Who
L.A. Midnight
1973 To Know You Is To Love You
1974 Together for the First Time…Live (With Bobby ‘Blue’ Bland) Gold
1974 Friends
1975 Lucille Talks Back
1976 Bobby Bland and B. B. King Together Again…Live
1977 King Size
1978 Midnight Believer
1979 Take It Home
1980 Now Appearing at Ole Miss (live)
1981 There Must Be a Better World Somewhere
1982 Love Me Tender
1983 Why I Sing the Blues
1985 Six Silver Strings
1990 B. B. King and Sons Live (live)
1991 Live at San Quentin
Live at the Apollo (live)
There is Always One More Time
1992 King of the Blues
1995 Lucille & Friends
1996 Favorite Gospel Hymns
1997 Deuces Wild Gold
1997 Best of King Platinum
1998 Blues on the Bayou
1999 Live in Japan
Let the Good Times Roll
2000 Riding with the King 2x Multi-Platinum
Makin’ Love Is Good for You
2003 Reflections
2004 Gospel Blues
2005 The Ultimate Collection
B. B. King & Friends: 80
2007 The Best of the Early Years
2007 Forever Gold: B. B. King Live
2008 Live
2008 One Kind Favor
2009 Live At The BBC

Singles

Year Name Chart
R&B Pop Rock UK[1]
1949 «Miss Martha King» (Bullet)
1949 «Got the Blues»
1950 «Mistreated Woman» (RPM)
«The Other Night Blues»
«I Am»
«My Baby’s Gone»
1951 «B. B. Blues»
«She’s a Mean Woman»
«Three O’Clock Blues» #1
1952 «Fine-Looking Woman»
«Shake It Up and Go»
«Someday, Somewhere»
«You Didn’t Want Me»
«Story from My Heart and Soul» #9
1953 «Woke Up this Morning with a Bellyache»
«Please Love Me» #1
«Neighborhood Affair»
«Why Did You Leave Me»
«Praying to the Lord»
1954 «Love Me Baby»
«Everything I Do Is Wrong»
«When My Heart Beats Like a Hammer» #8
«You Upset Me Baby» #1
1955 «Sneaking Around» #14
«Every Day I Have the Blues«[2] #8
«Lonely and Blue»
«Shut Your Mouth»
«Talkin’ the Blues»
«What Can I Do (Just Sing the Blues)»
«Ten Long Years»[3] #9
1956 «I’m Cracking Up Over You»
«Crying Won’t Help You» #15
«Did You Ever Love a Woman?»
«Dark Is the Night, Pts. I & II»
«Sweet Little Angel« #6
«Bad Luck»[4] #3
«On My Word of Honor» #3
1957 «Early in the Morning»
«How Do I Love You»
«I Want to Get Married» #14
«Troubles, Troubles, Troubles»[5] #13
«(I’m Gonna) Quit My Baby»
«Be Careful with a Fool»[6] #95
«The Keyblade to My Kingdom»
1958 «Why Do Everything Happen to Me» (Kent)
«Don’t Look Now, But You Got the Blues»
«Please Accept My Love» #9
«You’ve Been an Angel»[7] #16
«The Fool»
1959 «A Lonely Lover’s Plea»
«Time to Say Goodbye»
«Sugar Mama»
«Army Of The Lord»
1960 «Sweet Sixteen, Pt. I» #2
«You Done Lost Your Good Thing»
«Things Are Not the Same»
«Bad Luck Soul»
«Hold That Train»
1961 «Someday Baby«
«Peace of Mind»[8] #7
«Bad Case of Love»
1962 «Lonely»
«I’m Gonna Sit Till You Give In» (ABC)
«Down Now» (Kent)
1963 «The Road I Travel»
«The Letter»
«Precious Lord»
1964 «How Blue Can You Get» (ABC) #97[9]
«You’re Gonna Miss Me» (Kent)
«Beautician Blues»
«Help the Poor» (ABC) #98[9]
«The Worst Thing in My Life» (Kent)
«Rock Me Baby« #34[9]
«The Hurt» (ABC)
«Never Trust a Woman» #90[9]
«Please Send Me Someone to Love«
«Night Owl»
1965 «I Need You»
«All Over Again»
«I’d Rather Drink Muddy Water»
«Blue Shadows» (Kent)
«Just a Dream»
«You’re Still a Parallelogram» (ABC)
«Broken Promise» (Kent)
1966 «Eyesight to the Blind«
«Five Long Years»
«Ain’t Nobody’s Business«
«Don’t Answer the Door, Pt. I» (ABC) #2 #72
«I Say in the Mood» (Kent) #45
«Waitin’ for You» (ABC)
1967 «Blues Stay Away» (Kent)
«The Jungle»
«Growing Old»
1968 «Blues for Me»
«I Don’t Want You Cuttin’ Off Your Hair» (Bluesway)
«Shoutin’ the Blues» (Kent)
«Paying the Cost to Be the Boss» (Bluesway) #10 #39
«I’m Gonna Do What They Do to Me» #26 #74
«The B. B. Jones» #98
«You Put It on Me»[10] #25 #82
«The Woman I Love» #31 #94
1969 «Get Myself Somebody»
«I Want You So Bad»
«Get Off My Back Woman»[11] #32 #74
«Why I Sing the Blues» #13 #61
«Just a Little Love» #15 #76
«I Want You So Bad» #34
1970 «The Thrill Is Gone« #3 #15
«So Excited» #14 #54
«Hummingbird» #25 #48
«Worried Life« #48
«Ask Me No Questions» (ABC) #18 #40
«Chains and Things» #6 #45
1971 «Nobody Loves Me But My Mother»
«Help the Poor» (re-recording) #36 #90
«Ghetto Woman» #18 #40
«The Evil Child» #34 #97
1972 «Sweet Sixteen» (re-recording) #37 #93
«I Got Some Help I Don’t Need» #28 #92
«Ain’t Nobody Home» #28 #46
«Guess Who» #21 #62
1973 «To Know You Is to Love You» #12 #38
1974 «I Like to Live the Love» #6 #28
«Who Are You» #27 #78
«Philadelphia» #19 #64
1975 «My Song»
«Friends»[12] #34
1976 «Let the Good Times Roll« #20
1977 «Slow and Easy» #88
1978 «Never Make a Move Too Soon» #19
«I Just Can’t Leave Your Love Alone» #90
1979 «Better Not Look Down» #30
1981 «There Must Be a Better World Somewhere» #91
1985 «Into the Night» #15
«Big Boss Man» #62
1988 «When Love Comes to Town» (with U2) #68 #2[13] #6
1992 «The Blues Come Over Me» #63
«Since I Met You Baby» (with Gary Moore) #59
2000 «Riding with the King» (with Eric Clapton) #26

4 σχόλια στο B.B. King

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s