Ma Rainey


Ma Rainey, Η Μητέρα των Blues

Γνωστή και ως η «Μητέρα των Blues», ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής, κατά τη διάρκεια που τα blues ήταν η νέα μόδα τη δεκαετία των ’20s. Χαρακτηρίστηκε ως άνθρωπος του λαού και άφησε πίσω της μία μουσική κληρονομιά των πρώτων, αυθεντικών blues της αγροτιάς. Η πρώτη διάσημη διασκεδάστρια της σκηνής που ενσωμάτωσε τα αυθεντικά blues στο ρεπερτόριό της, η Ma Rainey (1886-1939) μεσουράνησε τις τρεις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα.

Το βαφτιστικό της ήταν Gertrude Pridgett και γεννήθηκε στο Columbus της Georgia, στις 26 Απριλίου του 1886, από τους περιπλανώμενους ηθοποιούς Thomas Pridgett, Sr. και Ella Allen-Pridgett. Η Rainey εργάστηκε στο Springer Opera House το 1900, ως τραγουδίστρια και χορεύτρια για το τοπικό show ταλέντων, «A Bunch of Blackberries». Το Φεβρουάριο του 1904, παντρεύεται των κωμικό William «Pa» Rainey. Μετονομάστηκε γρήγορα σε «Ma» και μαζί με τον «Pa» Rainey ζευγάρι περιόδευαν στα καμπαρέ και τις υπαίθριες παραστάσεις του Νότου. Αν και δεν είχε ακούσει τα blues της γενέτειράς της, τα πολλά ταξίδια της Rainey μέχρι το 1905, την έφεραν σε επαφή με τα αυθεντικά blues της επαρχίας, που φυσικά τα υιοθέτησε στο ρεπερτόριό της. «Η ικανότητά της να συλλαμβάνει τη διάθεση και την ουσία της αγροτικής ζωής των μαύρων του Νότου κατά τα ’20s, της προσέφερε πλήθη πιστών ακόλουθων από όλες τις περιοχές του Νότου«, σημειώνει η Daphane Harrison στο βιβλίο της Black Pearls: Blues.

Κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών της με το θίασο του Moses Stokes το 1912, οι Raineys γνώρισαν την νεοεισαχθέντα χορεύτρια, Bessie Smith. Οκτώ χρόνια μεγαλύτερη της Smith, η Rainey γρήγορα έγινε πολύ καλή φίλη της νεαρής χορεύτριας. Παρά τις όποιες ιστορικές εικασίες ότι η Rainey έμαθε τη Smith να τραγουδάει, είναι ευρέως αποδεκτό από σύγχρονους ιστορικούς ότι η Rainey δεν έπαιξε κανένα ιδιαίτερο ρόλο στη μουσική διαπαιδαγώγηση της Smith. «Η Ma Rainey ενδεχομένως να μοιράστηκε με τη Bessie ένα-δυο κόλπα, λόγω της πείρας της«, εξηγεί ο Chris Albertson στο βιβλίο του Giants of Jazz, » αλλά η  καθοδήγηση πρέπει να ήταν εντελώς βασική. Αν και οι δύο γνώριζαν πολύ καλά να ερμηνεύουν τα blues, παρουσίαζαν σημαντικές διαφορές στο ύφος τους, τη φωνή και την ερμηνεία τους, γεγονός που αποδεικνύει ότι ήταν πολύ προσωπικό«.

Γύρω στο 1915, το ζεύγος Rainey περιόδευσε με τους Fat Chappelle’s Rabbit Foot Minstrels. Αμέσως μετά, εμφανίζονταν με το όνομα «Assassinators of the Blues» μαζί με τους Tolliver’s Circus and Musical Extravaganza. Μόλις χώρισε το σύζυγό της το 1916, η Rainey ξεκίνησε τις περιοδείες με δικής της ορχήστρα, με τον τίτλο Madam Gertrude Ma Rainey and Her Georgia Smart Sets.

Με τη βοήθεια του Mayo «Ink» Williams, η Rainey ηχογράφησε για πρώτη φορά στην εταιρεία Paramount το 1923 (τρία χρόνια μετά την ιστορική πρώτη ηχογράφηση των blues από τη Mamie Smith). Ήδη διάσημη τραγουδίστρια του θεατρικού κυκλώματος στο Νότο, η Rainey έκανε την είσοδό της στη δισκογραφική βιομηχανία, ως μία έμπειρη και καλλιτεχνικά ώριμη ερμηνεύτρια. Το πρώτο της session, με τους Austin and Her Blue Serenaders, ήταν το παραδοσιακό κομμάτι «Bo-Weevil Blues». Η blues τραγουδίστρια, Victoria Spivey, δήλωσε μετά από καιρό για τη συγκεκριμένη εκτέλεση στο The Devil’s Music, «Κανένας σε ολόκληρο τον κόσμο δε θα μπορούσε να φωνάξει καλύτερα το ‘Hey Boweevil’, όπως έκανε εκείνη. Κανείς σαν τη Ma. Κανείς«. Το 1923 κυκλοφόρησε επίσης το «Moonshine Blues» με το Lovie Austin και το «Yonder Comes the Blues» παρέα με το Louis Armstrong. Την ίδια χρονιά η Rainey ηχογράφησε το «See See Rider», ένα κομμάτι που όπως σημειώνει ο Arnold Shaw στο βιβλίο Black Popular Music in America, αναδείχθηκε «ως ένα από πιο γνωστά και πολυδιασκευασμένα blues τραγούδια όλων των εποχών. Εκείνη ήταν η πρώτη που το ηχογράφησε, δίνοντάς έτσι έλεγχο των πνευματικών δικαιωμάτων και μία από τις καλύτερες ερμηνείες, από τις μέχρι τώρα εκατό διαφορετικές εκδοχές του«.

Τον Αύγουστο του 1924, η Rainey μαζί με τη συνοδεία της δωδεκάχορδης κιθάρας του Miles Pruitt και ενός δεύτερου άγνωστου κιθαρίστα, ηχογράφησε το «Shave ‘Em Dry». Στο βιβλίο The Blues, ο W.K. McNeil παρατηρεί ότι αυτό το κομμάτι «είναι χαρακτηριστικό της Rainey, η φωνή της ανυπάκουη και συναισθηματική, μαζί με τη συνοδεία ενός κιθαρίστα που παίζει το κομμάτι σωστά. Η μαεστρία της δίνει ζωή σε κάτι που αν το ερμήνευε κάποιος άλλος θα το έκανε τουλάχιστον βαρετό«.

Σε αντίθεση με πολλούς άλλους blues μουσικούς, η Rainey απέκτησε τη φήμη της ως επαγγελματίας της σκηνής και των επιχειρήσεων. Σύμφωνα με το Mayo Williams, στο βιβλίο Ma Rainey’s Black Bottom, σημειώνει, «Η Ma Rainey ήταν μία δαιμόνια επιχειρηματίας. Ποτέ δεν προσπαθήσαμε να την κοροϊδέψουμε. Κατά τη διάρκεια της δισκογραφικής της καριέρας στην Paramount κυκλοφόρησε σχεδόν ενενήντα κομμάτια, ασχολούμενη στα περισσότερα για την αγάπη και ερωτικής φύσεως θέματα, που της προσέδωσαν και το παρατσούκλι της «Madam Rainey». Όπως εξηγεί ο William Barlow στο Looking Up at Down, τα τραγούδια της ήταν επίσης «διφορούμενα, αλλά παράλληλα βαθιά ριζωμένα στις καθημερινές περιπέτειες τον μαύρων του Νότου. Τα Blues της Ma Rainey ήταν απλές, άμεσες ιστορίες για την ερωτική απογοήτευση, την ακολασία, το γλέντια πνιγμένα στο αλκοόλ, την οδύσσεια των ταξιδιών, τη δουλειά και τη φυλακή, τη μαγεία και τις προκαταλήψεις, με λίγα λόγια το φόντο των νότιων Αφρο-Αμερικάνων εκείνης της χρονικής περιόδου«.

Με την επιτυχία των πρώτων της ηχογραφήσεων, η Rainey πήρε μέρος στην περιοδεία της Paramount, με μία νεοσύστατη ορχήστρα. Το 1924, ο πιανίστας και ενορχηστρωτής Thomas A. Dorsey προσέλαβε τα μέλη της ορχήστρας της Rainey για την περιοδεία, The Wild Cats Jazz Band. Ως διευθυντής και μαέστρος, ο Dorsey βρήκε ικανούς μουσικούς που μπορούσαν να διαβάσουν παρτιτούρες, αλλά και να παίξουν και με πιο «home blues» ύφος. Η περιοδεία ξεκίνησε από το Grand Theater στο Chicago και σηματοδότησε την πρώτη εμφάνιση μιας blues καλλιτέχνιδας από το Νότο, σε πόλη του Βορρά. Ντυμένη με μακριά φορέματα και γεμάτη διαμάντια, χρυσό κολιέ και διάφορα αξεσουάρ, η Rainey επιβαλλόταν στα ακροατήριά της. Συχνά άνοιγε τις παραστάσεις της, τραγουδώντας το «Moonshine Blues» μέσα από την καμπίνα ενός τεράστιου γραμμοφώνου, από το οποίο αναδυόταν για να καλωσορίσει ένα πάντα ωρυόμενο ακροατήριο. Σύμφωνα με τον Dorsey, στο The Rise of Gospel Blues, «Όταν ξεκινούσε το τραγούδι, τα χρυσά δόντια της λαμποκοπούσαν στη σκηνή. Ήταν στο επίκεντρο. Κατακτούσε το κοινό της  που χόρευε, τραγουδούσε, φώναζε, αφού ένιωθε και ζούσε εκείνη τη στιγμή τα blues μαζί της».

Μέχρι το 1926, η Rainey έδινε παραστάσεις με τους Wild Jazz Cats στο Theater Owner’s Booking Association (TOBA). Εκείνη τη χρονιά, αμέσως μόλις ο Dorsey εγκατέλειψε την ορχήστρα, ηχογράφησε με διάφορους άλλους μουσικούς στην Paramount, συχνά με το όνομα Ma Rainey and her Georgia Jazz Band, η οποία κατά διαστήματα συμπεριλάμβανε μουσικούς όπως τους πιανίστες Fletcher Henderson, Claude Hopkins και Willie the Lion Smith, Don Redman, Buster Bailey και Coleman Hawkins, Louis Armstrong και Tommy Ladnier. Το 1927, η Rainey κυκλοφορεί τα «Black Cat, Hoot Owl Blues» με την Tub Jug Washboard Band. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων της sessions, το 1928, τραγούδησε με τη συνοδεία του παλιού της πιανίστα Thomas «Georgia Tom» Dorsey και τον κιθαρίστα Hudson «Tampa Red» Whittaker, για να ηχογραφήσουν τα «Black Eye Blues,» «Runaway Blues» και «Sleep Talking Blues». Όπως σημειώνει ο Bruce Cook στο Listen to the Blues, αυτά τα κομμάτια «είναι τα καλύτερα της καριέρας της. Η φωνή της είναι γεμάτη και πλούσια. Αυτή είναι όντως η «Μητέρα των Blues»«.

Μετά το θάνατο της μητέρας και της αδερφής της, η Rainey θα παραιτηθεί από τη μουσική βιομηχανία και τις παραστάσεις το 1935 και θα εγκατασταθεί μόνιμα στο Columbus. Για τα επόμενα χρόνια, αφιερώνεται στη διαχείριση δύο χώρων διασκέδασης -the Lyric Theater και the Airdome- όπως επίσης και σε αγαθοεργίες στη Friendship Baptist Church. Θα μας αποχαιρετίσει για πάντα το Δεκέμβριο του 1939.

Στο βιβλίο In Black Pearls, η Daphane Harrison εκθειάζει τη Rainey ως την κορυφαία  blues τραγουδίστριας του σανιδιού: «Η ευδιάθετη, εκρηκτική Rainey αγαπούσε τη ζωή, αγαπούσε την αγάπη και πάνω απ’ όλα αγαπούσε τον κόσμο. Η φωνή της ξεχύνεται ως μία από καρδιάς δήλωση κουράγιου, δύναμης και αποφασιστικότητας, την ισχυρή επιβεβαίωση της ζωής των μαύρων».

Πηγή: www.answers.com

Δισκογραφία: Music City

  • Blackbottom
  • Mother of the Blues: 1923-1928
  • 1923-1928
  • Best of Mother of the Blues
  • Heroes of the Blues: The Very Best of Ma Rainey
  • Complete Recorded Works, Vol. 4 (1926-1927)
  • Complete Recorded Works, Vol. 3 (1925-1926)
  • Complete Recorded Works, Vol. 2 (1924-1925)
  • Ma Rainey
  • Presenting Ma Rainey
  • The Essential
  • Complete Recorded Works: 1928 Sessions
  • Paramounts Chronologically, Vol. 5
  • Complete Recorded Works, Vol. 1 (1923-1924)
  • Ma Rainey [Milestone]
  • Black Cat Hoot Owl
  • Countin the Blues
  • Paramounts Chronologically 1923-1924


2 σχόλια στο Ma Rainey

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s