Chuck Berry


Ο πρωτοπόρος του rock and roll, Chuck Berry

Αν και κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ανακάλυψε το rock and roll, ο Chuck Berry είναι πιο κοντά από οποιονδήποτε, αφού αυτός έδεσε τα ουσιαστικά κομμάτια μεταξύ τους. Μπορεί κάποιοι να πουν ότι δεν ταιριάζει σε μία λίστα με καλλιτέχνες του rhythm and blues. Και μέχρι ενός σημείου θα έχουν δίκιο, διότι η ιδιοφυΐα του κου Berry έβαλε την country & western κιθάρα στο πλαίσιο του rhythm & blues και μάλιστα από το πρώτο του single, το “Maybellene”. Η μουσική του συνδυασμένη με τα έξυπνα και γρήγορα στιχάκια του γεμάτα σεξουαλικά υπονοούμενα για κορίτσια και αυτοκίνητα του μεγάλου Berry έθεσαν τα γερά θεμέλια, όχι μόνο για το rock and roll ήχο, αλλά και για το rock and roll τρόπο ζωής και νοοτροπίας. Το μουσικό πλαίσιο λοιπόν και η βάση ήταν το rhythm & blues και χωρίς αυτό και το ταμπεραμέντο των μαύρων μουσικών δε θα υπήρχε το rock and roll. Χωρίς αυτόν δε θα υπήρχαν ούτε ο ούτε οι Beatles, ούτε οι Rolling Stones, ούτε οι Beach Boys.

Στενοί συνεργάτες του ο πιανίστας Johnnie Johnson και μέλη της μόνιμης ορχήστρας της ιστορικής Chess Records, όπως ο Willie Dixon, ο Berry έγραψε και ερμήνευσε το διαχρονικό rock and roll. Μέχρι και σήμερα, η αφρόκρεμα του ρεπερτορίου του —δηλαδή τα «Johnny B. Goode”, “Sweet Little Sixteen”, “Rock and Roll Music” και “Roll Over Beethoven”— είναι προαπαιτούμενα ακούσματα για τους σοβαρούς λάτρεις του rock και κατ’ επέκταση απαραίτητα μαθήματα για τους σοβαρούς μουσικούς της rock. Όπως είπε και ο Brian Wilson, «Έγραψε τα ωραιότερα τραγούδια και βρήκε όλους τους ρυθμούς του rock and roll».

Γεννήθηκε ως Charles Edward Anderson Berry στο St. Louis στις 18 Οκτωβρίου του 1926. Έξυπνος μαθητής, ο Berry διάβαζε ποίηση και άκουγε τα σκληρά blues από πολύ νωρίς, ενώ κέρδισε σε ένα σχολικό διαγωνισμό ταλέντων, ερμηνεύοντας με την κιθάρα του και τη φωνή του το «Confessin’ the Blues» του Jay McShann’s big band. Με λίγη βοήθεια από το γείτονα και μπαρμπέρη της γειτονιάς του έμαθε να παίζει την κιθάρα με τις έξι χορδές.  Την ημέρα δούλευε ως αισθητικός και τα βράδια έπαιζε με άλλους δύο ό,τι είδος ήξερε και μπορούσε στα clubs του St. Louis, αφού από νωρίς κατάλαβε ότι στο μαύρο κοινό άρεσαν πάρα πολλά είδη μουσικής.

Επειδή όμως είχε μεγαλύτερα σχέδια στο μυαλό του έκανε ένα ταξιδάκι μέχρι το Chicago και μετά από δύο λεπτά συζήτησης με το είδωλό του το Muddy Waters, έγιναν φίλοι με το δεύτερο να τον παροτρύνει να συνεχίσει. Ο Muddy Waters πίστεcε πολύ στο ταλέντο και τις ικανότητές του και τον συνέστησε στο Leonard Chess και ιδρυτή της Chess Records με έδρα το Chicago. Όμως δεν ήταν τα bluesy τραγούδια του που έπεισαν τον Chess να υπογράψει συμβόλαιο με τον Berry, αλλά ένα κομμάτι στην κασέτα της οντισιόν με τίτλο “Ida Red”, ένα γρήγορο R&B-country υβρίδιο που αργότερα ο Berry το μετέτρεψε στο “Maybellene”. Αυτό λοιπόν κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου το 1955 και ανέβηκε στο Νο5 του Billboard, καθιερώνοντας τον Berry ως ένα σπάνιο καλλιτέχνη: ένας μαύρος που επιτυχώς πέρασε στο ευρύ λευκό κοινό μέσω των pop charts. Όταν ερωτήθηκε πώς τα κατάφερε να προσέγγισε αυτό το κοινό ενώ πολλοί άλλοι μαύροι καλλιτέχνες της εποχής δεν τα κατάφερναν, ο Berry απάντησε: «Νομίζω πως είχε να κάνει με την προφορά μου. Οι pop fans μπορούσαν να καταλάβουν αυτά που έλεγα πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο τραγουδιστή”. Βοήθησε όμως και το χεράκι του Alan Freed, ενός disc jockey από τη Νέα Υόρκη με μεγάλο ακροατήριο, που ο Chess του είχε παραχωρήσει ένα μέρος από τα δικαιώματα του στιχουργού για να το παίζει όσο πιο συχνά γινόταν.

Σίγουρα πάντως η επιτυχία του Chuck Berry οφειλόταν και στον άψογο χειρισμό της γλώσσας. Ο Berry ήξερε ακριβώς πώς να περιγράψει την κατάσταση των εφήβων κατά τη διάρκεια των μεγάλων αλλαγών της δεκαετίας των ’50s, είτε τραγουδούσε για τη βαρεμάρα μέσα στη σχολική αίθουσα στο “School Days” («Soon as three o’clock rolls around/You finally lay your burden down») είτε την απελευθερωτική δύναμη του rock and roll αυτού καθεαυτού στο “Rock and Roll Music” («It’s got a backbeat, you can’t lose it»). Κατά τα λεγόμενά του, “Ό,τι έγραφα δεν ήταν για μενα αλλά για αυτούς που με άκουγαν”.

Ο Berry έδωσε στο rock and roll τον αρχέτυπο χαρακτήρα στο “Johnny B. Goode” και ήταν υπεύθυνος για μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της μουσικής σκηνής, το “duckwalk” (περπάτημα της πάπιας). Όλο αυτό το διάστημα πέρα από τον Elvis Presley που από την πρώτη στιγμή έβαλε το “Maybellene” στο set του, τα αγοράκια- μαθητές του στην άλλη μεριά του Ατλαντικού άρχισαν να παίζουν, όχι μόνο τις επιτυχίες του αλλά και τα λιγότερο γνωστά του κομμάτια όπως το “Little Queenie” και το “Let It Rock”, μιλώντας φυσικά για τον Κeith Richards και τον John LennonThe Beatlesthe Rolling Stones και πολλές άλλες μπάντες της Βritish Invasion διασκεύαζαν τον Chuck Berry, όταν ο ίδιος βρισκόταν στη φυλακή εκτίοντας ποινή δύο ετών για κατηγορίες που τώρα πια αποδείχθηκαν κατασκευασμένες. Όταν απελευθερώθηκε το 1964, ο Berry απέδειξε ότι είχε ακόμη να δώσει μερικά κλασικά rock and roll κομμάτια, δηλαδή τα «No Particular Place to Go”, “You Never Can Tell”, που ειδικά μετά το Pulp Fiction του Tarantino το έμαθαν και οι πέτρες και το “Promised Land». Μερικά συγκροτήματα όπως the Beach Boys κατάκλεβαν τον Berry ελλείψη έμπνευσης. Η επιτυχία τους “Surfin’ U.S.A.” του 1963 χρησιμοποιούσε αναίσχυντα τη μελωδία και το ρυθμό του “Sweet Little Sixteen”, για την οποία και τους μήνυσε με κατάληξη να κερδίσει τη δίκη. Η μεγάλη ειρωνεία για αυτόν τον αυθεντικό πρωτοπόρο του rock and roll ήταν όταν το πρώτο του Νο1 τραγούδι στα pop charts ήρθε το 1972, με το “My Ding-a-Ling”— ένα πονηρό χαζοτράγουδο που ερμήνευε στο παρελθόν όταν δούλευε στα nightclubs. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η μουσική του είχε τόσο πολύ εδραιωθεί που δε χρειαζόταν να κάνει περιοδείες με μόνιμους μουσικούς και ορχήστρα, αλλά προτιμούσε να παίζει με νέα μουσικά ταλέντα που ανακάλυπτε σε κάθε πόλη που επισκεπτόταν. Εκείνη την εποχή, εάν κάποιος ήξερε να παίζει rock and roll, ήταν δεδομένο ότι θα έσπαγε για τα δόντια του στα δισκάκια του Chuck Berry.

Πηγή: Rock and Roll Hall of Fame & Billboard

Official Site: http://www.chuckberry.com/

Δισκογραφία: Wikipedia

ear Title Chart positions
U.S. Hot 100 U.S. R&B UK Singles Chart[1]
1955 «Maybellene» (A-Side) #5 #1
→ «Wee Wee Hours» (B-Side) #10
1955 «Thirty Days» (A-Side) #2
→ «Together» (B-Side)
1955 «No Money Down» #8
1956 «Roll Over Beethoven« #29 #2
1956 «Too Much Monkey Business« #4
→ «Brown Eyed Handsome Man» (B-Side) #5
1956 «You Can’t Catch Me» (A-Side)
«Havana Moon» (B-Side)
1957 «School Days« #3 #1 #24
1957 «Oh Baby Doll» #57 #12
1957 «Rock and Roll Music« #8 #6
1958 «Sweet Little Sixteen« #2 #1 #16
1958 «Johnny B. Goode« #8 #1
1958 «Beautiful Delilah» #81
1958 «Carol« #18 #9
1958 «Sweet Little Rock and Roller» (A-Side) #47 #13
→ «Jo Jo Gunne» (B-Side) #83
1958 «Merry Christmas Baby» (A-Side) #71
→ «Run Rudolph Run» (B-Side) #69 #36
1959 «Anthony Boy» #60
1959 «Almost Grown» (A-Side) #32 #3
→ «Little Queenie» (B-Side) #80
1959 «Back in the U.S.A.» (A-Side) #37 #16
→ «Memphis, Tennessee» (B-Side) #6
1959 «Broken Arrow» #108
1960 «Too Pooped To Pop (Casey)» (A-Side) #42 #18
→ «Let It Rock» (B-Side) #64 #6
1960 «Bye Bye Johnny»
1960 «I Got To Find My Baby«
1960 «Jaguar and Thunderbird» #109
1961 «I’m Talking About You«
1961 «Come On» (A-Side)
→»Go Go Go» (B-Side) #38
1963 «Diploma For Two»
1964 «Nadine« #23 #7 #27
1964 «No Particular Place To Go« #10 #2 #3
1964 «You Never Can Tell« #14 #23
1964 «Little Marie» #54 #30
1964 «Promised Land« #41 #16 #26
1965 «Dear Dad» #95
1965 «It Wasn’t Me»
1966 «Ramona Say Yes»
1967 «Laugh and Cry»
1967 «Back to Memphis»
1967 «Feelin’ It»
1968 «Louie to Frisco»
1969 «Good Looking Woman»
1970 «Tulane»
1972 «My Ding-a-Ling» (live) #1 #42 #1
1972 «Reelin’ and Rockin'» (live) #27 #18
1973 «Bio»
1975 «Shake, Rattle and Roll»
1979 «California»

Note that not all of Berry’s UK singles were released in the same year as the initial U.S. release, and not all of Berry’s UK singles featured the same A-Side/B-Side configurations as in the U.S.

Billboard did not publish a separate R&B singles chart in 1964. For this year only, R&B chart positions are from Cash Box magazine.

Studio albums

Live albums

4 σχόλια στο Chuck Berry

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s