The Rules of Abstraction – Radio Shows


Από το Δεκέμβριο του 2016 η εκπομπή The Rules of Abstraction συνεχίζεται κάθε Δευτέρα 19.00 – 20.00 στο Avopolis Radio.

Πιστή σε αφιερώματα και θέματα που αφορούν σε διάφορα είδη της μουσικής από διάφορες δεκαετίες.

Θα βρείτε όλες τις προηγούμενες εκπομπές πατώντας εδώ.

Advertisements

#10 of 10: Best Albums 2007 – 2016


Πρωτοάκουσα περί blogovision από τότε που μπήκα ενεργά στο τουίτερ, δηλαδή το 2010. Χωρίς να έχω καταλάβει απόλυτα ποια είναι η φάση νόμιζα κι εγώ (όπως και οι περισσότεροι έξω από το χορό) ότι είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο «κάποιοι χίπστερς». Όταν όμως είδα κόσμο (και γνωστούς μου) να μιλάει, ψηφίζει, πορώνεται μέχρι και να τσακώνεται για albums και μουσική είπα ότι «όπα, εδώ είμαστε».

Η blogovision είναι για τον καθένα μία πολύ προσωπική υπόθεση και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την όλη υπόθεση, αν δε λάβει μέρος. Σπάνια να κάτσω πια ν’ ακούσω προσεχτικά ένα album, την εποχή που έχω τη δυνατότητα ν’ ακούσω σχεδόν τα πάντα ή τελικά να μην τ’ ακούσω αφού το fast forward είναι η εύκολη λύση, γιατί ούτως ή άλλως με περιμένουν χιλιάδες άλλα παρόμοια κομμάτια. Η blogovision με έβαλε στη διαδικασία να ακούσω ήρεμα και προσεχτικά τους καλλιτέχνες που εκτιμώ, ανακαλύπτω, ακόμη και αυτούς που δε γουστάρω. Μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να ρωτήσω τι άρεσε στους άλλους και τι θα μου πρότειναν, να διαβάσω και να ενημερωθώ πολύ πιο συνειδητά.

Η blogovision έχει σίγουρα ένα κοινό χαρακτηριστικό για όλους: άνθρωποι που ακούνε και αγαπάνε τη μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους μοιράζονται τις προσωπικές τους επιλογές με (σχεδόν πάντα) έξυπνο και χαριτωμένο τρόπο. Και όταν μοιράζεσαι, μόνο να κερδίσεις έχεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου. Η blogovision είναι μία πλατφόρμα και μία διαδικασία για να ανταλλάξεις απόψεις και γνώσεις, να μάθεις νέα είδη μουσικής και καλλιτέχνες και να κολλήσεις με albums στο repeat, όπως παλιά. Ευχαριστούμε το Μάρκο (που τον διάβαζα μικρή ανελλιπώς), την Αθηνά και τους υπόλοιπους (συγνώμη που δε σας έχω γνωρίσει όλους), γιατί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να μας μαζέψουν αργά αλλά σταθερά. Blogovision εύχομαι να τα εκατοστήσεις!

Πάμε τώρα με χρονολογική σειρά στα #10 των 10 Best Albums 2007 – 2016

01. Radiohead – In Rainbows (2007)

Γιατί είναι οι Radiohead γαμώ το κεφάλι μου μέσα! Και άφησα έξω τους National για χάρη τους, γαμώ τις επιλογές μου!

 

02. Fuck Buttons – Tarrot Spot (2009)

Παίρνουν ένα τεράστιο ηχητικό τρυπάνι και μπαίνουν μέσα σου με φόρα και με ό,τι έχουν και δεν έχουν.

 

03. Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Μετά τους Radiohead αυτοί. Με αυτό το album τους γνώρισα και τους ξεχώρισα για την πολύ ιδιαίτερη αισθητική τους, που μου κάνει. Είναι ντελικάτοι και μάγκες. Άρχισαν και εύχομαι να μη σταματήσουν.

 

04. Caribou – Swim (2010)

Caribou, ο μαέστρος!

 

05. LCD Soundsystem ‎– This Is Happening (2010)

James Murphy, είσαι η πανκ του παρόντος και του μέλλοντός μας.

 

06. Sufjan Stevens ‎– The Age Of Adz (2010)

Όταν οι ευαίσθητες ισορροπίες της ψυχής μετουσιώνονται σε μουσική.

 

07. Jon Hopkins – Immunity

Εκτίμηση.

 

08. Savages – Silence Yourself (2013)

Το πιο γαμάτο πανκ συγκρότημα στον πλανήτη είναι γυναικείο. Suck their dicks, darlings!

 

09. Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness (2014)

Είμαι ερωτευμένη με τη φωνή της, το μυαλό της, το πρόσωπό της. Απλά πράγματα.

10. Ty Segall – Manipulator (2014)

Τον ακούω και νιώθω ζωντανή. Είναι ο διάολος επί γης.

 

 

07. GoGo Penguin – Man Made Object


Η φετινή ανακάλυψη της χρονιάς είναι οι GoGo Penguin και είμαι τόσο περήφανη, όπως τότε που είχα ανακαλύψει τους Badbadnotgood. Δεν ξέρω πώς έπεσα επάνω τους, αλλά έμεινα στην κυριολεξία με το στόμα ανοικτό. Αν έχετε ακούσει Esbjörn Svensson Trio θα με καταλάβετε.

Λοιπόν, να μη σας τα πολυλογώ πάντα μου άρεσε η jazz, ναι η jazz, τι κοιτάτε; Και αυτοί εδώ οι Βρετανοί από το Madchester είναι ακριβώς η jazz που απολαμβάνω. Και έχουν βγάλει άλλους δύο εξίσου εξαιρετικούς δίσκους και τους άκουσα και αυτούς και γενικά πολλά θαυμαστικά για τη δουλειά τους, με δυνατές μπασογραμμές, ευαίσθητες και μελωδίες στο πιάνο και φυσικά ηλεκτρονικά στοιχεία. Συναισθηματικοί, ωραίοι, μετρημένοι και στο Man Made Object. Παντός καιρού για εμάς τις κουλτουριάρες…

08. ANOHNI – Hopelessness


Επιτέλους μεταμορφώθηκε στο πλάσμα που πάντα ήθελε η πρώην Antony (and the Johnsons) και έγινε η ακόμα πιο θεϊκή μορφή ANOHNI. Όταν την πρωτοάκουσε ο Lou Reed είπε ότι πρόκειται για έναν άγγελο στη Γη και φυσικά είχε απόλυτο δίκιο. Όταν είμαι συγκινημένη και τρομερά φορτισμένη, πάντα βάζω το «Bird Gerhl» και ρίχνω ένα ωραίο, περιποιημένο κλάμα. Κι αυτό γιατί η ANOHNI έχει πλησιάσει όσο καμία άλλη την ψυχοσύνθεση των εξαιρετικά ευαίσθητων και εύθραυστων ανθρώπων. Ναι είμαι, ναι ξέρω δε μου φαίνεται. Αυτό κατάφερε πάλι η θεότητα με το «Hopelessness», να αγγίξει με λυρισμό τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής μας, για να μας απελευθερώσει. Ξεφεύγει από τον pop παρελθόν της και με παραγωγό τον Hudson Mohawke παίρνει πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια, θίγοντας πλέον ευθέως θέματα πολιτικά και περιβαλλοντολογικά.

Την αγαπώ, είναι υπέροχη και έχει ακόμη να μας δώσει πολλά από τη μεγαλειώδη ψυχή της.

09. Kid Flicks – Kid Flicks


Φέτος σταμάτησα να πηγαίνω σε live ελληνικών συγκροτημάτων, χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Πήγα όμως στους Kid Flicks, στη Γιορτή της Μουσικής για να ακούσω τη νέα τους δουλειά. Τους χάρηκα και τους θαύμασα (ευτυχώς και η παρέα που έφερα μαζί μου) γιατί είναι όντως μία από τις κορυφαίες μπάντες της εγχώριας μουσικής σκηνής.

Το φετινό τους ομώνυμο είναι ένα ευφάνταστο  αριστούργημα ηλεκτρονικής dream pop, ένα πολυμορφικό σχήμα ήχων, που σε ταξιδεύει και σε άλλες ηπείρους. Είναι εμπνευσμένο από την αστικίλα της Αθήνας, την πολυπολιτισμικότητα και την κουλτούρα του internet. Συνθέτει με επιμέλεια και δημιουργικότητα ο Νικόλας Δερβίσης (το καμάρι της Λευκάδας) και ο ιθύνων νους της υπόθεσης. Η εκπομπή που είχαμε κάνει μαζί ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες και μπορείτε να την ξανακούσετε εδώ.

10. Angel Olsen – My Woman


Όταν μεγαλώσει, θα με παντρευτεί ή θα την παντρευτώ. Ένα από τα δύο. Και θα μου τραγουδάει κάθε μέρα. Δε θα βαρεθώ να μιλάω για το μεγαλείο αυτής της τύπισσας. Κάθε δίσκος της Angel Olsen αποτελεί ένα διαμάντι για τη συλλογή κάθε ακροατή που σέβεται τα συναισθήματα, την αισθητική και την ποιητική του διάθεση. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, τον αναδεικνύει με απλότητα και αμεσότητα. Γράφει πέντε στίχους (γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ναι είναι) όπως ας πούμε στο «Intern» και λες ότι κάποιος επιτέλους με κατάλαβε (εντάξει και οι Radiohead τα ίδια μου κάνουν). Ή πάρε το «Shut Up & Kiss Me» ή άκου όλο το δίσκο για να συνειδητοποιήσεις τι κάνει αυτό το κορίτσι που θαυμάζω και θα ακούω ό,τι κυκλοφορεί.

Ζωντανή ακόμα η ανάμνηση του live που έδωσε στο Αn όπου όλοι μας κρεμόμασταν από τα χείλη της, ενώ επικρατούσε η απόλυτη ησυχία (κάτι που δεν έχω ξαναζήσει σε συναυλία εδώ, αφού ΚΑΙ στις συναυλίες ο έλληνας δεν μπορεί να βγάλει το σκασμό και πρέπει να πει τα νεάκια του). Της έπιασα λίγο την κουβέντα και ήταν όντως σεμνή, γλυκιά και προσγειωμένη με καθαρό και ευθύ βλέμμα και την απαραίτητη ισορροπία μιας καλλιτεχνικής φιγούρας. Ναι την ερωτεύθηκα για πάντα.

Ήρεμη δύναμη σε ανθρώπινη και μουσική διάσταση. She is definitely My Woman!

«I could make it all disappear
  You could feed me all of your fears
  We could end all this pain right here
  We could rewind all of those tears»

 

11. Nicolas Jaar – Sirens


Έχετε μία ωρίτσα να σας μιλήσω για το Nicolas Jaar; Ο Νικόλας, αχ αυτός ο Νικόλας! Ξεκινάει το «Killing Time» που ανοίγει το album και λες «άκου πάλι τι έκανε ο άτιμος!». Και να ήταν μόνο η εισαγωγή; Όλο το «Sirens» είναι αριστούργημα, τι να λέμε τώρα; Επηρεάστηκε -λέει- από την ιστορία της Χιλής και τα προσωπικά του βιώματα.

Κι επειδή κάποιοι άλλοι τα γράφουν καλύτερα από ‘μενα: «Though it seems fleeting, Jaar’s hypnotizing songs cradle you until you reach a point of illumination, a bubble of sound that feels limitless in its elongated, looped second, a dance to softened fragments.»

Τα πράγματα είναι απλά, τον αγαπώ.

Not Just About Black Music

Αρέσει σε %d bloggers: