02. Jon Hopkins – Singularity


Το νέο album του Jon Hopkins, Singularity προκαλεί ευφορία και τη φωτεινή συναίσθηση μίας ψυχεδελικής εμπειρίας, ένας στόχος που είχε θέσει από την αρχή ο βρετανός παραγωγός. Ως αποτέλεσμα το Singularity είναι ένας δίσκος που προσκαλεί τον ακροατή να δραπετεύσει έστω και προσωρινά από τη μουντή ρουτίνα και να κοιτάξει το δικό του υποσυνείδητο.

Έχοντας μάθει ο ίδιος μεθόδους που βοηθούν την αύξηση της συναίσθησης, ο Hopkins γνωρίζει πολύ καλά ότι το μονοπάτι για την πνευματική ευτυχία δεν είναι πάντα ομαλό. Πρώτα πρέπει να αντιληφθείς τον εαυτό σου και τα όποια εμπόδια που του βάζει το μυαλό σου, μέχρι σταδιακά να τα εγκαταλείψεις. Κάτι που αριστοτεχνικά κατάφερε να εκφράσει με την ηχητική ισορροπία του ολοκληρωμένου και πολύ ώριμου Singularity.

Advertisements

09. object blue – REX


«I dedicate my first EP to all the women on the dancefloor»

Με καταγωγή από την Ιαπωνία, προέλευση από το Πεκίνο και μόνιμος κάτοικος Λονδίνου η object blue είναι από τις καλλιτέχνιδες που θα κατακτήσουν πολύ σύντομα το κοινό της ηλεκτρονικής με dark διάθεση. Αφιέρωσε το ντεμπούτο της EP, Do You Plan to End a Siege, σε όλες τις γυναίκες του dancefloor. Κερδίζει διθυραμβικές κριτικές για τις εκρηκτικές live εμφανίσεις της με αέρα που σκοτώνει, αλλά και κομψότητα, δύο στοιχεία που περιλαμβάνονται στο δεύτερο EP της για το 2018, ονόματι REX. Μιλάμε για πειραματική club μουσική που δεν ξεχνάει να σε κάνει να χορέψεις, που τη χαρακτηρίζεις ως τριπαριστή, σκοτεινή techno, γεμάτη βαριά μπάσα και περίεργους ρυθμούς. Στο (time to) WORK ακούγεται το sample μίας Aaliyah με λόξυγκα που συναγωνίζεται τα τρελαμένα κρουστά που τρέχουν προς κάθε κατεύθυνση. Μιλάμε για ένα πολύ αντισυμβατικό ήχο και στυλ που συλλαμβάνει στην εντέλεια, το πρωτόγονο συναίσθημα και τη δυναμική παρουσία που η παραγωγός διαθέτει στις live εμφανίσεις της. Το technofeminism σε όλο του το μεγαλείο!

10. Cavern of Anti-Matter – Hormone Lemonade


Στο Hormone Lemonade, οι Cavern of Anti-Matter επιστρέφουν στο αρχικό trio αποτελούμενο από τους Tim Gane, Joe Dilworth, και Holger Zapf, οι οποίοι και αποδεικνύουν ότι δε χρειάζονται τίποτα εκτός από τη χημεία μεταξύ τους, για να συνεχίσουν να ανεβοκατεβάζουν ρυθμικά τα κεφάλια μας. Το group καταφέρνει να δώσει μερικά από τα πιο αντισυμβατικά μουσικά του δείγματα. Οι Cavern of Anti-Matter χτίζουν το album τους πάνω στους ελεύθερης μορφής ηλεκτρονικούς ρυθμούς του Zapf, που ο Gane έκανε edit, και όλα τα μέλη εμπλούτισαν με περισσότερα beats, synths, και κιθάρες. Τι θα απολαύσετε σε αυτό; Motorik beats, κιθάρες, ήχους που θυμίζουν ηλεκτρονική μουσική των ’70s και ένα soundtrack μιάς μικρής διάρκειας sci-fi έργου, ένα βαθύ διαστημικό ταξίδι, που αποδεικνύει ότι η μουσική τους διαθέτει μία ακαταμάχητη ορμή.

11. Gwenno – Le Kov


Το ντεμπούτο album της Gwenno, Y Dydd Olaf, ήταν μία μαγική μουσική εμπειρία με στοιχεία από την electropop των Broadcast, το easy listening των Stereolab και το ρυθμό των γερμανών Can, φιλτραρισμένα μέσα από τις γλυκές μελωδίες της καλλιτέχνιδος, όλο τραγουδισμένο στα Ουαλικά, εκτός από το τελευταίο κομμάτι που ήταν στα κορνουαλικά, μία γλώσσα που είχε σχεδόν εξαφανιστεί όταν εκείνη τη μάθαινε ως παιδί.

Αυτή η εμπειρία τη σημάδεψε και έτσι αποφάσισε το δεύτερο album της με τίτλο Le Kov, να το τραγουδήσει στα κορνουαλικά, με τα τραγούδια να αποτελούν ένα φόρο τιμής στην κουλτούρα, την ιστορία και των ανθρώπων της Κορνουάλης. Μπήκε ξανά στο στούντιο με τον παραγωγό Rhys Edwards και το duo έστησε ένα ήχο παρόμοιο με το αυτόν του ντεμπούτου της, αλλά με περισσότερο δυναμισμό και μυστήριο. Αν και τα διαφορετικά μουσικά τοπία που δημιούργησαν για κάθε κομμάτι είναι εντυπωσιακά, τα φωνητικά της Gwenno είναι ονειρικά σε κάθε περίπτωση. Είναι ξεκάθαρο πόσο βαθιά νιώθει τους στίχους. Η μουσική, οι στίχοι, η φωνή, όλα συναντιούνται στο Le Kov σαν αποσπάσματα του παρελθόντος και φτιάχνουν ένα συναρπαστικό album αφιερωμένο στην κουλτούρα της Κορνουάλης, παράλληλα εδραιώνοντας την Gwenno ως μία πολύ σημαντική καλλιτέχνιδα.

12. Matthew Dear – Bunny


Αν και στο album Bunny, ο Matthew Dear επιστρατεύει τις Tegan & Sara και ένα μέλος των Protomartyr, η φωνή του παραγωγού αναδύεται ως ο πραγματικός πρωταγωνιστής των σκοτεινών, περιπαιχτικών και παράλληλα καθηλωτικών κομματιών. Η μουσική του έγινε με τα χρόνια όλο και πιο στιβαρή. To Bunny, ξεκινά με μία κατάδυση στο λαρύγγι του καλλιτέχνη. Η φωνή του είναι το κεντρικό του σημείο, βοηθώντας να μένει κρυμμένος και να ξεγλιστράει από τους δεσμούς του εξομολογούμενου τραγουδιστή. Ανακατεύοντας θολά αποσπάσματα από new wave, disco, και indie rock, οι παραγωγές του είναι άκρως ενδιαφέρουσες, ενώ η φωνή του δεν αποτελεί την παρουσία της ύπαρξής του, αλλά η ύπαρξή του δίνει παρουσία στη φωνή του.

13. Daniel Avery – Song for Alpha


Για πολλούς καλλιτέχνες είναι δύσκολο να έχουν πολλές και διαφορετικές επιρροές και τελικά να δημιουργήσουν κάτι εντελώς αυθεντικό. Στο Drone Logic του 2013 το ντεμπούτο album του, ο Daniel Avery, κατάφερε ακριβώς αυτό, αφού πάντρεψε την κλασική house και την leftfield techno με κερασάκι ολίγη acid house, shoegaze, και Krautrock. Γι’ αυτό και θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά albums του δεύτερου κύματος της techno. Από τότε ο Avery κέρδισε τη φήμη ενός από τους καλύτερους και καινοτόμους Djs στον κόσμο. Ένας DJ που διαθέτει μία μοναδική -σχεδόν τηλεπαθητική- αντίληψη της άμπωτης και παλίρροιας του dancefloor. Η κατανόηση αυτού του club κοινού εκτείνεται στο νέο του album, Song For Alpha. Αν και techno στην ουσία του, επιστρατεύει εμβυθιστικά ambient synths, ογκόλιθους από white noise και νευρικούς, σκοτεινούς, θορυβώδεις ήχους. Εν ολίγοις ο Avery επιμένει στο δόγμα ότι η μουσική οφείλει να σε πηγαίνει σε μέρη όπου δεν περιμένεις, θα πρέπει να σε μεταφέρει εκεί όπου το πώς και το γιατί δεν είναι σημαντικά.

Από αυτή τη σκοπιά, το Song For Alpha είναι η προσέγγιση του πώς ο ίδιος χειρίζεται τον ήχο και επεκτείνει τη δική του μοναδική, ηχητική του ταυτότητα.

14. Nils Frahm – All Melody


To ένατο solo album του Γερμανού μουσικού Nils Frahm, All Melody αναμιγνύει με μαεστρία κλασική με ηλεκτρονική μουσική με έναν τρόπο που κυριεύει και ανακουφίζει ταυτόχρονα. Για την ενορχήστρωση του album, ο Frahm χρησιμοποίησε έγχορδα, πνευστά, gongs και πολλά άλλα όργανα που δε μας έχει συνηθίσει, αφού μέχρι τώρα το πιάνο και το synthesizer ήταν οι πιστοί του σύντροφοι, ώστε να δημιουργήσει ένα απέραντο, στάσιμο ηχητικό σύμπαν.

Not Just About Black Music

Αρέσει σε %d bloggers: