17. Gold Panda – Good Luck and Do Your Best


Μιξάρει samples και είναι κάτι μεταξύ DJ Shadow και Four Tet (ναι μεταφράζω τώρα, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου). O Gold Panda ξεκίνησε τις μουσικές του αλχημείες από έφηβος, μετά έκανε remixes για άλλους μεγάλους και φέτος έβγαλε το τρίτο –αν δεν κάνω λάθος- album του. Το άκουγα την άνοιξη. Κατάλαβα γιατί του πάει η άνοιξη, όταν διάβασα ότι το εμπνεύστηκε από το γλυκό φως της Ιαπωνίας, όπου πέρασε ένα διάστημα εκεί. Και μην ακούσω γιαπωνέζικες πινελιές, ενθουσιάζομαι.

Σούπερ ήχοι, ηλεκτρονικοί, ευχάριστοι, δροσοσταλίδες και τα ρέστα. Δεν είναι υπέροχο απλά ν’ ακούς μουσική και να πετάς λέξεις; Είναι, είναι! Your Good Times Are Just Beginning, να εδώ μπροστά μας είναι!

18. Chickn – Chickn


Τι θα λέγατε για λίγο Jetztzeit rock; Το ροκ του μέλλοντός μας πάει πέθανε. Το ροκ του παρόντος είναι εδώ και μας το σερβίρουν οι χαρισματικοί Chickn. Εγχώριο προϊόν και εξαιρετικά ταλαντούχοι μουσικοί όλοι τους. Ψυχεδέλεια, φίλοι μου, δεν ξεχνάω τις ρίζες μου. Και τα θερμά συγχαρητήριά μου και για την παραγωγή. Κι αυτοί φυσικά έχουν υπάρξει φιλοξενούμενοι της εκπομπής μου, όπου μετά το τέλος είχα την ευκαιρία να πάρω μία μικρή γεύση από τον ομώνυμό τους δίσκο. Δε μου έδωσαν ποτέ αποκλειστικότητα, ωστόσο το νιώθω ότι θα πάνε πολύ μπροστά. Ακούστε τους με προσοχή και ευλάβεια, δίνουν πόνο, με σήμα μια ερωτεύσιμη κατσίκα.

Αν θέλετε ν’ ακούσετε και την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμε παλιότερα εδώ.

19. Romare – Love Songs Part Two


Are you into sexy, kinky, deep, dark, funky vibes? You can have Romare’s album!

And I quote: «Love Songs: Part Two, explores every nook and cranny of the romantic impulse from dirty sex to religious fervour across ten tracks (…), establishing him as one of the most exciting, confident and distinctive producers in electronic music right now…»

Το album αυτό είναι καθαρόαιμος Σκορπιός (τελεία και καύλα)

20. Michael Kiwanuka – Love & Hate


Ήταν τέλη Ιουλίου που το πέτυχα και το άκουσα περί τις 20 φορές, καθώς μετακόμιζα. Ίσως γι΄αυτό το έβαλα σ’ αυτή τη θέση. Ε, ήμουν και λίγο τσιμπημένη εκείνο το διάστημα κι έπαιξε κι αυτό το ρόλο του. Ο Βρετανός Michael Kiwanuka αποτελεί παρ’ όλ’ αυτά την ελπίδα της soul, που ναι μεν έχω χάσει επαφή, αλλά για να έχω χάσει επαφή μάλλον δε βγάζει και πολλά καλά albums το τελευταίο διάστημα. Τον συγκρίνουν με Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Bill Withers και άλλα μεγαθήρια. Το λόγο μπορώ να τον καταλάβω ακόμα και σήμερα που τον ξανακούω για τις ανάγκες αυτού του ποστ και που δεν είμαι πια τσιμπημένη. Βέβαια να ομολογήσω ότι σε αυτή θέση προόριζα την Beyoncé, που τελικά προτίμησα να αφήσω έξω. Γιατί; Γιατί είναι η blogovision παιδιά, όχι το Billboard. Εδώ πάμε να βγάλουμε προς τα έξω τους πιο μικρούς, όχι τα μεγαθήρια και τις τέλειες παραγωγές, μιας καταπληκτικής κυρίας όπως είναι η Beyoncé!

Το «Love & Hate» είναι ένα album που σίγουρα κρατάω για το 2016 και που όποτε ακούω θα μου φέρνει ωραίες καλοκαιρινές αναμνήσεις.

Και:

«You can’t break me down
  You can’t take me down
  You can’t break me down»

Plisskën Festival 2016 – Holy Monitor


Ένα από τα είδη που δε θα ξεφύγω ποτέ μα ποτέ (σε όποια μουσική φάση κι αν βρίσκομαι) είναι η δυνατή ψυχεδέλεια. Ε δεν είναι και λίγο που αυτό το είδος αναβιώνει κάθε τρεις και λίγο ή επανεμφανίζεται με διαφορετικό περιτύλιγμα από τότε που προωτοπαίχθηκε μέχρι σήμερα.

Για να μην τα πολυλογώ και καλή και δυνατή ψυχεδέλεια έχω σημειώσει ν΄ακούσω στο φετινό Plisskën. Οι άξιοι εκπρόσωποί της Holy Monitor θα είναι κι αυτοί εκεί, να δώσουν πόνο και ασταμάτητο χτύπημα (δεν έχω και μακριά μαλλιά πια για να το φχαριστηθώ, αλλά κάτι θα βρω να κάνω). Μουσική κολεκτίβα που ζει και αναπνέει στην Αθήνα, ανακατεύει space rock με επαναλαμβανόμενα psyched ριφάκια & beats με μία εσάνς ambient ευαισθησίας. Μου κάνει, μου κάνει.

Πότε τους ακούμε; Σάββατο 3.12.16 στο Republic, στις 22.00. There’ll be no way out!

Plisskën Festival 2016 – Prefuse 73


Αν σας έλεγα ότι «τα όνειρα μπορείς να τα ακούσεις» τι θα μου λέγατε;

Ο κύριος Scott Herren ή αλλιώς Prefuse 73 είναι ο αρχιτέκτονας της ηχητικής μετάφρασης των ονείρων ή αν μη τι άλλο ένας από αυτούς.

Τα υλικά του είναι ένα ευφάνταστο μείγμα από alternative hip hop, neo-psychedelia, electroacoustic και ambient ήχους.

Και όλα αυτά εξηγούνται επειδή το όμορφο αυτό αγόρι (δεν έχω δει τη φάτσα του ακόμη και ούτε ξέρω πόσο χρονών είναι) έχει μπαμπά Καταλανό και μαμά μισή Ιρλανδή, μισή Κουβανή (τα συλλυπητήριά μας για τον Κάστρο, εγώ τον Τσε συμπαθούσα μόνο βέβαια).

Όπως και να ‘χει πάντως είναι ένα από τα όνειρα, που θέλω να ζήσω από κοντά και λικνιζόμενη. Αυτό θα γίνει την Παρασκευή 2.12.16 στο Main Stage του Plisskën Festival, στις 23.00.

 

Plisskën Festival 2016 – Zomby


Εδώ έχουμε περίπτωση καλλιτέχνη τύπου Banksy, επειδή είναι κι αυτός Βρετανός, αλλιώς θα έλεγα Daft Punk ή Residents. Κανείς δεν ξέρει το πρόσωπό του. Μας νοιάζει το πρόσωπο αν ο κύριος αυτός παίζει καλή μουσική; Όχι βέβαια. Ανυπομονώ ν’ ακούσω τον Zomby γιατί το τελευταίο album του Ultra έχει συζητηθεί αρκετά και γιατί μεταξύ των άλλων συνεργάστηκε και με Burial για το single “Sweetz” (το ακούω τώρα που γράφω αυτό το ποστ και είναι όντως πολύ ενδιαφέρον).

Δεν παίζει μόνο dubstep, αφού μπορεί άνετα να το γυρίσει και σε jungle. Ατμοσφαιρικός, άλλοτε σκληρός, άλλοτε αέρινος αλλά με δυνατά μπάσα, σε υπνωτίζει για να σε βάλει σ’ ένα σκοτεινό λαβύρινθο, απ’ όπου δε θες να βγεις.

O ατμοσφαιρικός λαβύρινθος του Zomby θα στηθεί στο Main Stage του Winter Plisskën Festival την Παρασκευή 2.12.16, στις 22.00. Θα μπω με μεγάλη προθυμία και περιέργεια.

Not Just About Black Music

Αρέσει σε %d bloggers: